Այժմ ես պարում եմ երազում
«Այո, համադասարանցիներիցս շատերը մեկնել են, - բողոքում է բալետի պարուհի Ելենա Շիլլոն: Նա պարել է պետական պարախմբում 2000-ականների սկզբին: - Ընդհանուր առմամբ, մնում են նրանք, ովքեր ընտանիքում եկամտի այլընտրանքային աղբյուր ունեն, քանի որ բալետի արտիստի աշխատավարձով հեշտ չէ ապրել»:
Ելենան ավարտել է Թբիլիսիի պարարվեստի ուսումնարանը, ուր նրան մայրն է տարել: Մայրը նույնպես բալետի պարուհի է, երիտասարդ տարիքում նրա կարիերան չի դասավորվել, իսկ պարի հանդեպ կիրքը մնացել է, և հետագայում փոխանցվել դստերը:
«Հետո անցա քասթինգը, օ՜ երջանկություն: Սկսեցի աշխատել թատրոնում, դա 2000-ականների սկիզբն էր՝ նախքան Նինոյի (Անանիաշվիլիի) գալը: Գրեթե անվճար, իհարկե: Իսկ հետո եկավ Նինոն, բարեփոխումներ սկսվեցին: Ոչ բոլոր արտիստները կարող էին պարախմբում գնալ, դա պարզ էր բոլորի համար: Եվ ահա ստուգատես անցկացվեց, ես բեմ բարձրացա, իսկ Նինոն դահլիճով մեկ հայտարարեց. «Շիլլո, Դուք մնում եք պարախմբում»»:
«Եվ ես սկսեցի պարել. ի՜նչ երջանիկ ժամանակ էր: Թեկուզև՝ սոված: Աշխատավարձս շատ ցածր էր: Մի անգամ ստուգատեսի ժամանակ ինձ քննադատեցին ավելորդ քաշի համար և ասացին, որ ճիշտ սնվեմ, իսկ ես ասում եմ. «Ինչպիսի՞ն կարող է լինի իմ սնունդն այսպիսի աշխատավարձի դեպքում»»:
«Իսկ մենք նաև հյուրախաղերի էինք մեկնում, Չինաստան: Ես այն ժամանակ առաջին անգամ էի երկրից դուրս գալիս և միանգամից մի քանի ամսով: Մենք գրեթե ամբողջ երկիրը տեսանք, 24 քաղաքում եղանք: Այնքան տարբեր դահլիճներում պարեցինք: Այնքա՜ն հիշողություններ կան»:
«Իսկ հետո մեջքիս հետ կապված խնդիրներ առաջացան: Այն ժամանակ «Շչելկունչիկի» այնպիսի բեմադրություն էր, որ պետք էր պարել աշտանակներով: Ընդհանրապես, դա տղամարդու պար է, այդ աշտանակները, բայց չէ՞ որ միշտ տղաների պակաս կա, աղջիկներն էին պարում նրանց փոխարեն: Ամեն անգամ, Շչելկունչիկը պարելուց հետո գիտեի, որ մեկ շաբաթ պառկելու եմ: Իսկ հետո ամեն ինչ խորացավ, և ես ամիսներով չէի կարողանում քայլել: Գրեթե կես տարի չէի պարում: Արդեն մտածում էի, որ դա վերջն է, այլևս բեմ չեմ բարձրանա»:
Սակայն հետո սկսեցի ապաքինվել, բժիշկներն ասացին, որ կարելի է քիչ-քիչ սկսել փորձեր անել, իսկ հետո՝ վերադառնալ բեմ: Եվ այդ ժամանակ ինձ զանգահարեց Նինոն և ասաց՝ վերադարձի՛ր:
Սկզբում ես միայն փորձերին էի գնում, հետո ինձ սկսեցին դերեր տալ, որտեղ շատ պարել պետք չէ: Այդ ժամանակ ես հասկացա, որ, պարզվում է, առանց թատրոնի կյանք չունեմ: Ես կարծես վերածնվեցի:
Սակայն այնուամենայնիվ ինձ կրճատեցին: Դա տեղի ունեցավ 2006թ-ին, երբ թատրոնը փակվեց վերանորոգման: Կապիտալ վերանորոգումը պետք է մի քանի տարի տևեր, պարախումբը պետք է բեմից բեմ տեղափոխվեր և օտար դահլիճներում փորձ աներ: Եվ որոշ արտիստների աշխատանքային պայմանագրերը չերկարաձգեցին:
Ես չգիտեի՝ ինչ անել: Պարզվեց, որ բալետից բացի ես ոչինչ չեմ կարողանում և չեմ ուզում: Այդ ժամանակ հղիացա, բայց կորցրի երեխային:
Ես այնուամենայնիվ հավաքեցի ինձ, փորձեցի ընդունվել թատերական համալսարան: Սակայն ստանդարտավորված թեստերի բալերս չհերիքեցին, օրինակ, վրացական քերականությունից գլուխ չէի հանում: Ինձ ընդունեցին որպես ազատ ունկնդրի. ես գնում էի բոլոր դասախոսություններին, քննություն էի հանձնում, սակայն ոչ մի փաստաթուղթ, որ այնտեղ եմ սովորել, ինձ չէր հասնում:
Լուսանկարներն ու տեքստը՝ Դիանա Պետրիաշվիլիի, “Ռուսալեզու մեդիացանց”