Een kleine week na Alpe d'HuZes op 2 juni 2016, komt pas werkelijk het besef voor welk een mooi en goed evenement ik me met mijn team DKR heb ingezet.
De dagen voor 2 juni was er al volop beleving op de Alpe. Met bewondering voor de organisatie en vrijwilligers, trof mij hoeveel kracht patiënten en nabestaanden ontlenen aan Alpe d'HuZes en de activiteiten daaromheen. En hoeveel steun zij elkaar met hun aanwezigheid en deelname geven, om met hun pijn en verdriet om te gaan en het een plek te geven.
In de maanden voorafgaand volgde ik met extra veel interesse een discussie in de krant over Alpe d'HuZes. Die discussie ging vooral over het motto 'Opgeven is geen optie'. Enkele briefschrijvers vonden deze leus en ook het evenement maar niks, omdat gesuggereerd zou worden dat mensen met kanker verplicht zijn te strijden. Alpe d'HuZes zou mensen die de zware behandelingen niet aan willen - en opgeven wel een optie vinden - het stempel 'loser' opplakken. Toen wist ik niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Nu wel. Op de berg heb ik gemerkt dat iedereen respectvol met elkaar omgaat en dat iedereen meetelt: zij die 6x gaan evengoed als zij die 1x gaan. En ik weet zeker dat ook degene die de klim aan de voet van de Alpe uiteindelijk toch niet zou starten, op een applaus zou kunnen rekenen. Ik vat 'Opgeven is geen optie' dan ook niet op voor personen. Integendeel: voor opgeven is juist veel moed nodig en zij die hun lot kunnen aanvaarden zonder tot het bittere einde te vechten zijn sterk en allerminst losers. 'Opgeven is geen optie' staat voor mij symbool voor de gezamenlijke strijd om kanker de wereld uit te helpen. Zodat in de toekomst niemand meer hoeft te sterven aan deze mensonterende ziekte. Vooral daarom heb ik meegedaan en geld ingezameld voor onderzoek. En vooral daarom ook vind ik het belangrijk dat Alpe d'HuZes blijft bestaan. Tot het niet meer nodig is.
Om 3:30 startte de gezamenlijke afdaling van de top naar de voet van Alpe d'Huez. Onder begeleiding van motards zoefden we in het donker de berg af. Met een lange sluitertijd levert dat dit soort fraaie plaatjes op. Om 5:00 reden we vervolgens Le Bourg d'Oisans uit om te beginnen aan de eerste beklimming.
Uiteraard reden we op gepoetste fietsen, want op een vieze presteer je niet. Ofwel, in de woorden van Regah Raymond: "Voorbereiding is 90% van je succes". De fietsen poetsen 'the day before' werkte overigens uitstekend om m'n zenuwen over wat zou komen naar de achtergrond te dringen. En mijn mede Regahs maakten daar dankbaar gebruik van! Een win-win situatie noemen ze dat.
Het DKR Alpe d'HuZes team 2016 bestond uit 14 leden, waarvan er 13 op de Alpe actief waren. Helaas was Michael op het laatste moment genoodzaakt af te haken. Sterkte met herstellen Mich!
Martin, Wim, Rene, Paul, Joka, Cynthia, Raymond, Freek, Remco, Rick, Rob, Thomas en Michael: ik vond het een prachtige ervaring om met jullie alle sponsoracties te organiseren en op de Alpe te zijn. Ik bedank jullie allemaal voor de gezelligheid en teamgeest in het afgelopen jaar. Ik kijk er met warme gevoelens op terug.
Alle stuurbordjes van de Regahs bij elkaar. Speciale dank aan Rob die mijn geknoei met tiewraps niet kon aanzien en er voor heeft gezorgd dat het stuurbordje op mijn fiets goed zichtbaar was. Anders had ik de ruim 100 persoonlijke aanmoedigingen tijdens de beklimmingen - "Kom op Jean-Paul, hou vol" - moeten missen. Had ik het dan gered?
Aan de voet van Alpe d'Huez met Raymond en Rob voor een volgende beklimming.
Met mijn vriend Raymond heb ik in de afgelopen jaren de nodige fietsavonturen beleefd. We reden twee keer La Marmotte, genoten in Italië van de Gran Fondo Giordana en zagen af in België en Limburg in de Klimclassic en de Amstel Gold Race. Toen Ray in het najaar van 2015 zei dat hij met DKR zou meedoen aan Alpe d'HuZes 2016 en ik vervolgens de kans kreeg om aan te sluiten, hoefde ik dan ook niet lang na te denken. Dit was de uitdaging voor 2016! Om te ervaren wat 6x Alpe d'Huez op 1 dag betekent. Om met het team zoveel mogelijk geld in te zamelen voor kankeronderzoek. En om Ray te steunen. Ray's deelname heeft namelijk alles te maken met het vroege verlies aan kanker van zijn vader en, nog heel recent, zijn broer. Je zult het niet snel merken, maar van binnen draagt hij het verdriet daarover wel degelijk met zich mee. Voor zijn vader en broer moest en zou hij die berg op. En wel 6x. Al waren er vooraf maar weinigen die daar een cent voor gaven. Zijn motivatie en trainingsarbeid groeiden daar trouwens alleen maar van..."Hoezo gaat mij dat niet lukken?"
Haagse trots op Alpe d'Huez. Dit motiverende gigantische doek was al een bocht eerder zichtbaar en trok de Regahs daarmee een kilometertje omhoog. In twee andere bochten hing een soortgelijk doek. Ik ben dan ook verschillende keren aangesproken op mijn Regahschap, waarna ik glimlachend mijn klim vervolgde.
Bocht 3 van 21. Volgehangen met waar we het allemaal voor deden: zoveel mogelijk € bijeen fietsen voor kankeronderzoek en behandeling. Totaalbedrag op 2 juni bijna € 11.000.000,= waarvan ruim € 40.000 via DKR. Het precieze totaalbedrag volgt later. Hou daarvoor de Facebook pagina van De Klimmende Regahs in de gaten. En als je daar toch bent, beloon ons dan met een like.
Wat is een team zonder goede verzorging? Daarvoor tekenden Nanette, Daphne en Edwin bij de DKR verzorgingspost, net na de finish. Vooral de vers gebakken pannenkoeken en tosti's vonden gretig aftrek.
Terwijl de Regahs keer op keer even het relatief warme dal opzochten, waren onze verzorgers de hele dag boven, waar het tamelijk koud en bij tijd en wijle mistig was. Ook voor hen daarom een flinke dosis respect.
Van halverwege mijn 5e beklimming tot de top regende het gestaag. Ik arriveerde rond 16:15 uur bij de DKR verzorgingspost en had dus ruim speling voor mijn zesde beklimming die ik uiterlijk 18:00 aan de voet zou moeten beginnen; na dat tijdstip mag je niet meer naar boven. Toch zou het nog spannend worden.
Kalm zocht ik de nabij gelegen hotelkamer op om een nieuw droog wielerplunje aan te trekken. Even naar de wc, een knipoog in de spiegel en hop naar buiten voor het eten van een tosti die Nanette met liefde voor mij had klaargemaakt. Zoiets proef je. Rond 17:10 pakte ik mijn fiets om naar beneden te gaan, maar juist op dat moment verschenen Ray en Rob. Tezamen hadden zij zojuist hun vijfde respectievelijk vierde beklimming afgerond, inclusief klapband van Rob en haperende Campagnolo ketting en derailleur van Ray. Onmiddellijk werd Ray en mij duidelijk dat we de laatste zesde beklimming samen zouden kunnen rijden. Maar Ray moest ook een droog pak. En eten.
Terwijl Ray zich gereed maakte voor de grote finale begon ik 'm behoorlijk te knijpen. Want de tijd verstreek, 18:00 naderde en we moesten nog naar beneden, terwijl een pijlsnelle afdaling er door het natte en gladde asfalt niet inzat. We moesten weg en we gingen weg, omstreeks 17:20. Aan de late kant...
Nadat ik een keer onderuit gleed op een natte rotonde ben ik beducht voor de combinatie van regen en asfalt. Terwijl ik Ray tijdens de afzink uit het oog verloor, daalde ik dan ook gelijk de bange Bradley Wiggins in de Giro van enkele jaren terug. Wie kent de ontluisterende beelden van de gevallen campionissimo niet? Terwijl ik in alle eerdere afdalingen met een grote grijns de 65 km/hr aantikte, stokte mijn Garmin nu bij 25 tot 30 km/hr. Mijn handen verkrampten van het remmen. Veilig en blij dat het erop zat en het vanaf nu alleen nog maar omhoog zou gaan, bereikte ik uiteindelijk de voet van de Alpe. Ik zette koers naar de keerlus, twee kilometer verderop. Halverwege kwam ik Ray tegen die zich naar de laatste klim spoedde. "Rije, rije", schreeuwde hij me toe, "de keerlus is nog maar enkele minuten open". "Dat zal me verdorie toch niet gebeuren!", schoot het door mijn hoofd. Dus ik schakelde het grote mes en sprintte naar de keerlus waar ik om 17:56 aan m'n 6e beklimming begon. Oefffff!!!
Ik klim sneller dan Ray en halverwege het moordend steile eerste stuk naar bocht 21 haalde ik 'm in. Samen klommen we door op een steeds meer verlaten Alpe. We waren blij toen we bocht 16 bereikten, want daarna 'loopt' de klim beter. Vanaf bocht 10 telden we af, keken we bij herhaling hoe laat het was en stelden we vast dat we het zonder tegenspoed zouden gaan redden. Dat was overigens niet vanzelfsprekend, want de Campa ketting van Ray knarste en kraakte op de kransjes. Zou het materiaal heel blijven? Bocht 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...bijna boven! Ray versnelde naar de houten blokhutten bovenaan, waar het snel afvlakt en we de spanning van de benen konden halen. We beseften nu dat we het echt zouden gaan redden, al zouden we vanaf hier moeten lopen. Rond 19:45 draaiden we de finishstraat op, waar we - na enig oponthoud vanwege de vroeg gestarte sluitingsceremonie - voor de laatste keer het eindmeetpunt passeerden en joelend werden onthaald door het complete DKR team met aanhang. Trots!
Champagne na de 6e en laatste finish. We hebben geworsteld en zijn boven gekomen. Wat een heerlijk gevoel. Ray heeft de rode fietshandschoentjes de hele dag gedragen. Ze zijn van zijn broer geweest: een mooi en ontroerend eerbetoon. Waarschijnlijk hebben ze ook net dat beetje extra macht gegeven dat nodig was in de laatste klim. Een tof idee.
Je hebt het gered maat! Tegen ieders verwachting in heb je een topprestatie geleverd en een plek veroverd in het uiterst selecte gezelschap van 'zesmaal geweldenaars'. Chapeau!
De statistieken van de dag. Missie volbracht! Zes keer gefinisht en alle beklimmingen mooi vlak gereden. De 6e tijd was met 1:45 hr. scherper dan de vermelde 2:00 hr. Ray en ik werden op de top namelijk opgehouden door de al om 19:30 hr begonnen eindceremonie en mochten pas de finishmat over na afloop daarvan.
Zonder anderen hun bijdrage tekort te willen doen, denk ik dat ik namens alle Regahs spreek als ik onze DKR voorzitter Rob in het zonnetje zet en bedank voor z'n tomeloze inzet. Volgens mij heeft Rob er in het afgelopen jaar een baan bijgehad. En ook al grappen we wel eens over Rob's perfectionisme...de keerzijde is dat het DKR mede heeft gemaakt tot wat het nu is: een club mooie mensen, in diverse kleurschakeringen (lees 'elke gek z'n gebrek'), die houden van de fiets en zich samen in willen zetten voor het goede doel. En Rob, nog bedankt voor het vinden van het omgekeerde veertje!
Op naar nieuwe Regah avonturen!