Loading

Bart Stouten Het Oostende van...

Bart Stouten is schrijver en producer-presentator bij Klara. Onlangs publiceerde hij zijn nieuwste boek ‘Bart Stouten over Proust en Beckett’ waarin hij teruggaat naar zijn literaire liefdes. In ‘Het Oostende van Bart Stouten’ denkt hij terug aan zijn kindertijd en zijn liefde voor zijn oma en de Stad aan Zee.

Wat roept Oostende bij jou op?

Oostende roept de mooiste dagen van mijn leven op. Het zijn de schier eindeloze zomervakanties die ik doorbracht bij mijn oma in de Broederlijkheidstraat. Ze nam me mee naar de Vistrap, de jachthaven met het museumschip Mercator, het museum van pastoor Pype, het huis van James Ensor, het Melipark in Adinkerke en zovele andere tot mijn rijke kinderverbeelding sprekende ‘attracties’. Oma hield van haar Oostende, en ik hield van haar, en dus ook van Oostende. Jammer genoeg werd Oostende een no-go area voor mij, toen mijn ouders begonnen te vrezen dat de kust slecht was voor mijn astma, wat ik nooit heb willen geloven.

Wat is je oudste herinnering aan Oostende?

Een verre tante van me had een snoepwinkel met babelutten in de Kapellestraat. Ze buigt zich over haar toonbank om over mijn haardos te wrijven en het lekkers in mijn begerige handje te stoppen, terwijl ze iets heel liefs tegen me zegt.

Welke Oostendenaars inspireren je, roepen je bewondering op, verrassen of verbazen je?

Dat zijn vooral Herr Seele, James Ensor en Leon Spilliaert. Dat is dan mijn meest beminde Oostendenaar. Oostende ‘is’ gewoon een virtuoos visueel samenspel van zeekleuren, lege Venetiaanse gaanderijen en roddelende vissersvrouwen. Telkens wanneer ik rondloop op de zeedijk, heb ik het gevoel recht in een doek van Spilliaert te zijn gestapt.

Telkens wanneer ik rondloop op de zeedijk, heb ik het gevoel recht in een doek van Spilliaert te zijn gestapt

Je favoriete plekje in Oostende?

Het plein met de restaurantjes voor de grote kerk van Oostende. Soms, op een zonnige dag in de lente of de zomer, neem ik vanuit Antwerpen de trein naar Oostende om daar verse vis of tomaat-garnaal te gaan eten op een terrasje, met de grote kerk waar ik oma begraven heb vlak bij me. Meer heb ik echt niet nodig om me zielsgelukkig te voelen.

Je favoriet Oostends woord of uitdrukking?

‘Et je stuute en zwiegt’ (Eet je boterham en zwijg). Dat antwoordde oma altijd aan het ontbijt, wanneer ik mezelf afleidde met mijn duizend vragen voor haar.

Wat wens je Oostende toe?

Dat het die onvatbare, niet in woorden te vatten, unieke identiteit mag bewaren van een beminnelijke kuststad, met heel veel zin en respect en goede smaak voor kunst. Oostende moet vooral niet overladen worden met projecten en evenementen die niets vandoen hebben met haar grootse verleden. Oostende moet de integriteit van een esthetisch aantrekkelijk kuuroord behouden, van een plek om kuierend te dagdromen.

Oostende wil zich profileren als ideale citytrip. Waaraan ontbreekt het de Stad?

Voor mij heeft Oostende alles wat ik verlang van een ideale citytrip. Meer zelfs: het is altijd een beetje een ‘beroezende trip’ voor mij.

Wat is je belangrijkste zintuig in Oostende?

Mijn neus, zonder meer.

Wat is je favoriete activiteit in Oostende?

Een bezoekje brengen aan Mu.ZEE, waar ik vroeger met oma onze inkopen ging doen (het museum was toen nog de ‘Coo’, een supermarkt).

Ik keer graag terug naar Oostende omdat heel mijn jeugd daar bewaard wordt

Veel mensen noemen Oostende de Koningin der Badsteden. De Stad noemt zichzelf de Stad aan Zee. Wat is jouw ideale baseline voor Oostende?

Oostende, schatkamer van mijn kinderlijke verbeelding.

Als je vanuit Oostende weer naar huis gaat, wat neem je dan mee?

Mijn herinneringen aan een prachtige dag. Vroeger ook de Radio Times, dat is de Engelse Humo die je alleen in Oostende kon krijgen, maar tegenwoordig vind je die ook in Antwerpen.

Waarom keer je graag terug naar Oostende?

Omdat heel mijn jeugd daar bewaard wordt.

Bart Stouten over Proust en Beckett

In dit boek keert Bart Stouten terug naar zijn grote literaire liefdes die hem een leven lang inspireerden: Beckett en Proust. Hij bezoekt opnieuw Parijs, waar hij als jongeman op zoek ging naar overgebleven 'levende' sporen van beide auteurs. Jarenlang correspondeerde Bart met de maîtresse van Samuel Beckett, die ooit script editor was bij de BBC en als vertaalster een scharnierfunctie bekleedde tussen de Engelse en Franse literatuurwerelden. Minder bekende aspecten over het leven en werk van Beckett en Proust passeren de revue: de onverwachte bron van Becketts inspiratie voor Waiting for Godot, de subjectieve verteller die plots alwetend wordt in Un Amour de Swann, Beckett als leraar in de klas, de immense impact van Schopenhauer en Bergson op Prousts volzinnen, Becketts 'taalmuziek van de leegte' getekend door zijn fascinatie voor het quietisme, de ware ziekte van Proust (die niét astma was) en hoe Beckett zelf over zijn werk dacht.

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (april 2021)

Meer artikels op www.oostende.be/uitvanthuis

Created By
Chris Muylle
Appreciate