Loading

yves velter Oostendenaars in tijden van corona

De wereld verkeert momenteel in woelige tijden. Het coronavirus beheerst niet alleen het nieuws maar ook ons dagelijkse leven. Hoe trachten we desondanks alles onze routines verder te zetten of hoe passen we ons aan? UiT in Oostende stak zijn licht op bij enkele bekende en minder bekende Oostendenaars. Aan het woord: kunstenaar en initiatiefnemer van Salon Blanc, Yves Velter.

door Robine Vanderhaeghe

Hoe ervaar je deze coronacrisis en hoe dichtbij is corona volgens jou?

We zien allemaal de veranderingen om ons heen: de coronamaatregelen, de constante mediastroom, maar evengoed de events die de komende maanden afgelast zijn. Mijn werk is mijn passie en mijn inkomen. Wanneer die allebei onder druk komen te staan, heeft dat een impact op je leven. Het is een ontregelende periode die ook wel opportuniteiten biedt zoals meer tijd voor jezelf en je partner, wat herbronnen en herbekijken hoe je de dingen aanpakt. Het aantal besmettingen in Oostende valt nog relatief mee in vergelijking met de grootsteden in België. Al hoorden we onlangs dat een vriendin uit de buurt het virus heeft en dan komt het kwetsbaarheidsgevoel wel erg dichtbij.

De stad geeft mij een soort ‘Spilliaertgevoel’. Het zag er overdag zelden zo leeg uit.

Hoe houd je je bezig dezer dagen?

Toen de maatregelen pas ingevoerd waren, werkte ik gewoon door aan de projecten die lopende zijn. Doordat nu veel projecten en afspraken niet doorgaan en er een verplaatsingsbeperking is, gaat het werk thuis en in mijn atelier snel vooruit. Al na een tweetal weken begon ik met opruimen, kleine herstellingen te doen, retoucheren van oudere werken, tussenin veel lezen en internetten, het nieuws en social media volgen, boodschappen doen, wandelen… Eenmaal de oude foto’s uit de kast en de digitale mappen aan de beurt waren, voelde ik dat het nonchalant omgaan met de dagindeling vlug tot een verzadigingsgevoel en verveling zou kunnen leiden. Wat bewuster met structuur en planning omgaan hielp mij hierbij. Een gevulde agenda is een norm die mij rust geeft. Nu vul ik mijn agenda ook met doordeweekse zaken die ik er vroeger niet zou in geplaatst hebben zoals boodschappen doen, teksten lezen (vooral de massa info die je verzamelt in mapjes omdat het interessant is, maar waarvan je er nooit toe komt om het te lezen), voorstudies maken, bellen naar de ouders, wat fitnessen… Het geeft de dag meer volume en je hebt een beweegredenen om je te blijven inspannen.

Welk vervelend klusje heb je nu (eindelijk) kunnen doen?

De trapleuning herschilderen.

Wat moet je momenteel missen in Oostende? En wat is het eerste wat je zal doen als deze crisis achter de rug is?

In eerste instantie voelde ik niet echt een gemis. Door deze bijzondere situatie gaf de stad mij een soort ‘Spilliaertgevoel’. De straten, parken en de zeedijk zagen er overdag zelden zo leeg uit. Het lijkt een soort droomwereld waar tijd en geschiedenis eventjes stil is blijven staan. Wat ik nu vooral mis is dat de cafés en brasseries gesloten zijn. In normale omstandigheden werk ik thuis en in mijn atelier en als pauze ga ik vaak op café om een koffie te drinken en te lezen. Die andere setting en het geroezemoes van de bezoekers geven me een gevoel van rust en connectie met de omgeving. Zo laad ik mijn batterijen op.

Je post elke dag een werk op Facebook onder de naam ‘Art against the virus’. Wat is het idee daarachter?

Voor ‘Art against the virus’ post ik dagelijks een werk dat in het licht van de huidige situatie als relevant zou kunnen gezien worden. De werken zijn gemaakt tussen 2003 en 2019. De manier waarop ik psychologische en beschouwelijke thema’s behandel in mijn werk, vertoont overeenkomsten met hoe partikels (zoals ook het coronavirus) zich in de lucht gedragen. Toen ik deze vroegere werken begon te bekijken, zag ik dat de beeldtaal in mijn werken symbolisch goed past bij deze coronacrisis. In mijn beeldtaal heb ik een twintigtal symbolen, de rode puntjes bijvoorbeeld staan in mijn werk symbool voor angst en verlangen. Er is weinig moeite voor nodig om ze visueel te zien als een virus. Dat een kunstwerk op verschillende manier kan geïnterpreteerd worden, naast de bronbetekenis, vind ik een positief gegeven. Het werkt drempelverlagend en maakt het kunstwerk toegankelijker.

Ook je initiatief ‘Salon Blanc’ staat on hold. Kan je dit initiatief kort toelichten?

Salon Blanc is een kunstruimte/off space in de Romestraat 30. In 2007, net voor het huis een renovatie onderging, heb ik er een expo georganiseerd met een zevental collega’s en twee jaar later hebben mijn vriendin Els Wuyts en ik Salon Blanc nieuw leven ingeblazen tot het initiatief dat het nu is. Salon Blanc wil een plaats zijn waar mensen zo’n vijf keer per jaar terecht kunnen om hedendaagse kunst te beleven, telkens voor één dag. Er is een relaxte sfeer zoals de saloncultuur in het begin van de 20ste eeuw. Het initiatief is onafhankelijk en niet commercieel. De ruimte zelf is atypisch: het zijn eigenlijk twee ruimtes verbonden met een trap. Ze hebben de oppervlakte van een huiskamer en een plafond van vijf meter hoog. Op 5 april was er normaal een expo met Roeland Tweelinckx en Henk Delabie, maar die wordt uitgesteld naar een latere datum.

Meer info op www.yvesvelter.com en www.salonblanc.be

Voor ‘Art against the virus’ post Yves Velter dagelijks een werk dat in het licht van de huidige situatie als relevant zou kunnen gezien worden (facebook/Instagram)

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (april 2020)

Foto’s: Yves Velter

Meer artikels op www.oostende.be/UiTvanThuis

Created By
Chris Muylle
Appreciate