Loading

de koran uit je hoofd een madrasa in mali

Bandiagara, Mali

Broedplaatsen voor terroristen, of opleidingsscholen voor jihadisten, zo worden ze genoemd.

Maar in arme landen als Mali zorgen koranscholen ook voor veilig onderdak voor ontelbare straatkinderen.

In het plaatsje Bandiagara belandde ik per ongeluk in zo'n school. Hieronder een impressie van mijn bezoek aan de madrasa van Bandiagara.

Tijdens een serie reportages in Mali belandde ik in Bandiagara, een stadje in Noord-Mali waar ik voor een reportage een afspraak had met mensen van Unicef.

Voor mijn afspraak verkende ik de stad, eerst per brommertaxi, later te voet.

Ik verdwaalde in blok met lemen woningen, waar ik een fotogeniek plekje hoopte te vinden. Door hoorde ik een zoemend laag geluid, dat door de stegen wervelde.

Ik volgde het geluid. Af en toe schoot iemand weg, om een hoekje.

Het was spannend genoeg om mijn eigen veiligheid te vergeten. Ik was hier alleen, en in Mali werd me dat veelvuldig afgeraden. Er waren al een aantal toeristen gegijzeld door jihadisten.

Maar ja; het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik liep verder, mijn camera in de aanslag.

Door een poortje kwam ik terecht op een binnenplaats. Het geluid kwam van een groep kinderen. Onder een boom zaten ze zachtjes te zingen. Of eigenlijk was het meer prevelen.

Toen zag ik waar ik was: een koranschool. Voor mijn reportages in Mali wilde ik er graag een bezoeken, maar dat lukte me niet. De organisaties waarvoor ik fotografeerde wilden me er niet heenbrengen. Malinezen raadden me af erheen te gaan.

Nu stond ik er opeens midden in.

De kinderen bleven onverstoorbaar naar hun plankjes kijken. Een enkeling keek stiekem naar me op. Achter me dook een jongetje op, hij zat vol stof. Hij wenkte me, ik liep met hem mee.

Het jongetje bracht me naar de Marabou. Hij was hier de baas, begreep ik. De Marabou is in Mali een vooraanstaande figuur. Wijs man, traditioneel genezer, én koranleraar in een. In Mali een heel normale mix.

Marabou, Bandiagara

De Marabou nodigde me uit in zijn kamer op de grond te komen zitten. Er lag een matje, wat boeken. Iemand bracht thee en we raakten in gesprek. De Marabou leek me een zachtaardig man en al gauw voelde ik me veilig.

"Onze kinderen zijn allemaal wezen," zei hij. "ik bid de hele nacht voor hun bescherming en eten voor hen allemaal." Hij vertelde over de school, waar de kinderen de koran leren. "Hier leren ze Allah kennen."

De Marabou stelde me voor aan een van de studenten, Daouda. Die leidde me rond en liet zien hoe de jongens studeren.

De studenten leren de koranverzen vanaf houten plankjes. Vanaf een jaar of zes beginnen ze met een paar verzen per plankje, de grotere kinderen hebben volgeschreven plankjes.

Ze studeren en bidden van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

Daouda leerde al zeven jaar en was bij deel zesendertig van in totaal zestig Korandelen.

Als de kinderen een jaar of zestien zijn kennen ze de hele Koran uit hun hoofd.

Ik maakte foto's en vertrok. Met de brommertaxi reed ik naar mijn afspraak bij Unicef. Voor hen zou ik een aantal projecten rondom straatkinderen gaan fotograferen.

Ik vertelde chief child protection Zakari over mijn bezoek. Hij ging in op de ingewikkelde rol van de koranscholen. "Daar krijgen de kinderen wel onderdak en koranles, maar voor eten worden ze de straat opgestuurd."

Eenderde van alle kinderen in Mali bedelt, en daarin spelen de koranscholen een twijfelachtige rol. Tegelijkertijd is de Koranschool voor veel kinderen een oplossing. Ze bieden een bed, gratis scholing en een veilige omgeving.

Weeskinderen kunnen er terecht, maar ook ouders die niet meer voor hun kind kunnen zorgen leveren hun kroost er af. De koranscholen vangen de kinderen aan de ene kant dus op, maar sturen ze ook erop uit om te bedelen voor hun eten.

Op straat voegen ze zich bij de ontelbare andere kinderen die leven onder het bestaansminimum.

Het is de realiteit van Mali, waar driekwart van de bevolking moet rondkomen van minder dan 1 dollar per dag.

Over de rol van de koranscholen op het gebied van jihadisme spraken we niet. Er waren al problemen genoeg.

Reportage

Tekst gebaseerd op mijn artikel 'Mali: wie een kind redt, redt de wereld' in Kluwer vakblad Sociaal Totaal 07/09.

Deze reportage is gemaakt in 2009. De beelden uit deze reportage zijn per heden verkrijgbaar via de beeldbank van De Beeldunie, waar ook andere reportages uit mijn reisarchief zijn te vinden.

© Bas Jongerius 2019

Created By
Bas Jongerius
Appreciate