Loading

Hendrik tratsaert Oostendenaars in tijden van corona

De wereld verkeert momenteel in woelige tijden. Het coronavirus beheerst niet alleen het nieuws maar ook ons dagelijkse leven. Hoe trachten we desondanks alles onze routines verder te zetten of hoe passen we ons aan? UiT in Oostende stak zijn licht op bij enkele bekende en minder bekende Oostendenaars. Lees hier over de ervaringen van curator Hendrik Tratsaert.

door Robine Vanderhaeghe

Hoe ervaar je deze coronacrisis en hoe dichtbij is corona volgens jou?

Het blijft wennen. Wie dit een jaar geleden voorspeld had, was voor gek verklaard. Niemand had dit scenario kunnen bedenken en elke week wordt duidelijker dat het virus nog lang onder ons zal zijn en nieuwe wetten dicteert. Het is vooral zeer onnatuurlijk voor het sociale dier dat we zijn om radicaal afstand te houden van onze medemens. Natuurlijk wil je iemand begroeten met een handdruk of een kus of wil je je moeder of een naaste eens goed omhelzen. Ik probeer het vrij stoïcijns te benaderen onder het motto ‘als het stormt, moet je schuilen’. Dus geniet ik van een eenvoudiger leven en probeer daar de voordelen van te zien: meer rust, geen afspraken, een strand voor ons alleen, en meer tijd voor het gezin. Ik besef zeer goed dat dat niet dezelfde ervaring is voor wie alleenstaand is, of voor twee fulltime werkende ouders met kinderen of voor mensen bij wie een financieel zwaard boven het hoofd hangt. Corona is pas echt dichtbij als je ziek wordt. Gelukkig bleven we daarvan gespaard. Een vriendin van mij moest tien dagen het bed houden en het hele gezin ging in quarantaine. Dat is het dichtste geval dat ik ken (en goed afliep). Het virus blijft dus raar, zelfs een beetje abstract, alsof het alleen bestaat in curves en grafieken, quod non. Je kan maar hopen dat – het cliché ‘never waste a good crisis’ indachtig – de politici én de bevolking na afloop nuttige conclusies zullen trekken over ons gedrag ten aanzien van het milieu, mobiliteit en de zorg, terwijl we onze neiging tot overconsumptie stilaan mogen compenseren met meer solidariteit voor wie het minder goed heeft.

Ik probeer deze crisis vrij stoïcijns te benaderen onder het motto ‘als het stormt, moet je schuilen’.

Hoe houd je je bezig dezer dagen?

De helft van de dag zit ik voor het scherm met de telefoon binnen handbereik en werk ik aan projecten die voornamelijk volgend jaar gepland zijn. Ik kook vaak en vers, dus moet ik mijn favoriete adresjes aandoen om boodschappen te halen. Ik vind het fijn om zoveel mogelijk onze kleine zelfstandige zaken te steunen die vaak producten van betere kwaliteit hebben dan de supermarkten. De vistrap hoort daar ook bij. Een ander deel van de dag gaat op aan spelen met zoonlief Leon (9 jaar) en een strandwandeling van ongeveer een uur (dagelijkse prik dus). Ines, mijn vrouw en Leon zijn aan het tuinieren geslagen. Fascinerend te zien hoe je met eenvoudige middelen vrij snel resultaat hebt. Vrijgekomen tijd gaat naar lezen, vooral tijdschriften en non-fictie. De realiteit van vandaag is te surreëel geworden om nu romans te gaan lezen. Ik probeer niet te veel naar het nieuws te kijken omdat het slecht is voor je moraal als je nog een leuke avond wil beleven. Elke dag bel ik een andere vriend of vriendin om te vragen hoe het gaat. Vaak is dat al lang geleden. Het is boeiend om je ervaringen te delen, zelfs al zijn bij iedereen de dagen wat gelijkaardig geworden.

Welk vervelend klusje heb je nu (eindelijk) kunnen doen?

Ik heb mijn kantoor, bibliotheek en platencollectie opgeruimd en er wacht nog een en ander om af te vinken. Zo hebben we twee bergruimten die vooral bestaan uit ongesorteerde bergen spullen waarin een kat haar jongen niet vindt. Daar ga ik iets aan doen. De komende weken en maanden zullen opgaan aan een lenteschoonmaak (alsof we dat elk jaar doen… niet dus). We wonen nu bijna vier jaar in ons herenhuis en we zouden willen vergeten dat de gang niet geschilderd is, er nergens een lampenkap hangt en er best nog wat kleine afwerking moet gebeuren (pleisteren, voegen, plinten slaan), dus daar wil ik iets aan doen. Omdat ik zelf niet superhandig ben, moet ik alles goed voorbereiden en in één beweging doen zodat ik mij alleen daarop kan concentreren. Deze periode lijkt mij daar ideaal voor.

Ik kijk niet te veel naar het nieuws, dat is slecht voor de moraal.

Wat moet je momenteel missen in Oostende? En wat is het eerste wat je zal doen als deze crisis achter de rug is?

Ik denk dat veel wensen te maken hebben met buitenkomen en mensen zien: met vrienden of familie samen tafelen en het glas heffen, op café gaan en dansen. Wat ik verder zeker wil doen, is naar de kapper gaan voor een frisse zomercoupe en gaan zwemmen, liefst in de zee. In het algemeen is het raar je niet te verplaatsen, eens naar een andere stad te gaan, naar een museum, een voorstelling, een concert. Dus dat staat ook bovenaan de lijst.

Heb je als curator cultuurtips om van thuis uit te beleven?

Ik heb veel gehad aan de virtuele rondleiding in de Van Eyck tentoonstelling in het MSK Gent door curator Till-Holger Borchert. Een kleine balsem voor wie zoals ik een ticket had dat hij nooit heeft kunnen gebruiken om deze toptentoonstelling te bezoeken.

Audiogids en creatieve doe-opdrachten van de tentoonstelling.

Een mooi nieuw initiatief is #viralen, een nieuw literair magazine met kortverhalen van de beste auteurs. Voor een luttele 3,33 euro haal je een nummer in huis bij uitgeverij KUBLA KHAN.

Ik heb ook genoten van het project Dichters van Wacht. Je draaide een telefoonnummer en een dichter las je live voor. Prachtig. (Het project is intussen afgelopen, nvdr)

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (mei 2020)

Foto’s: Hendrik Tratsaert

Meer artikels op www.oostende.be/UiTvanThuis

Created By
Chris Muylle
Appreciate