Loading

Ինձ համար և´ Հայաստանը, և´ ողջ աշխարհն է սկսվում իմ գյուղից. Լյուբա Աբրահամյան արդեն 24 տարի՝ համայնքի ավագանու միակ կին ներկայացուցիչԸ:

76-ամյա Լյուբա Աբրահամյանն ավագանու անդամ է ՏԻՄ համակարգի ստեղծման առաջին օրվանից՝ մինչ հիմա: Վաստակաշատ մանկավարժը 47 տարի աշխատել է հայրենի Դարպաս գյուղի դպրոցում՝ որպես դասվար:
Առաջին անգամ ՀՀ Լոռու մարզի Դարպաս համայնքի ավագանու անդամ ընտրվել է 1996 թ.-ին: Դեռևս դպրոցում աչքի է ընկել իր վճռական բնավորությամբ և կազմակերպչական հմտություններով: Պատմում է, որ ընտանիքում իրեն երբևէ չեն արգելել ակտիվ հասարակական գործունեությամբ զբաղվել, հասկացել են, որ առանց դրա տիկին Լյուբան չի կարող.
«Հասարակական գործունեությունն իմ հոբբին է: Ես չեմ կարողացել շատերի նման ուղղակի մի աշխատավայրում փակվել, մնալ. միայն աշխատանքը ինձ երբեք չի բավարարել: Ինձ համար կարևոր չի եղել, թե ով է իշխանության առաջին գծում, կարևորը՝ ուղղակի կամ անուղղակի ձևով նրանց ուղղորդելու հնարավորությունն է եղել՝ մարդկանց, շրջապատիս, համայնքիս օգտակար լինելու գործում»,- ասում է տիկին Լյուբան:
Գյուղում ավագանու աշխատանքը բնակիչները դրական են գնահատում, քանի որ տեսնում են արվածը.
«Շրջիկ աղբատարով կանոնավոր աղբահանություն ենք իրականացնում գյուղում, իսկ գիտե՞ք՝ ինչու ենք ընտրել այդ մեթոդը, որովհետև փակ աղբարկղեր ունենալու շռայլություն չենք կարող մեզ թույլ տալ: Միևնույնն է՝ շների, կատուների, ագռավների պատճառով այդ աղբարկղերի շրջակայքն անընդհատ պիտի կեղտոտվեր: Ավագանու կազմով քննարկեցինք և ընտրեցինք շրջիկ մեքենայի տարբերակը: Գյուղն ամբողջությամբ լուսավորված է, խմելու ջրի խնդիր չունենք: Դպրոցի ճամփան՝ մինչև Հարավսլավական թաղամաս և գերեզմանատուն, ասֆալտապատված է. մեր նախկին պատգամավորին խնդրեցի, աջակցեց: Սելավատարներ ենք կառուցել: Տարբեր ժամանակահատվածներում, տարբեր հնարավորություններ կիրառելով՝ փորձել ենք մի լավ բան անել գյուղի համար»,- թվարկում է տիկին Լյուբան:
Համայնքում կյանքի կոչված բազմաթիվ լավ գործերի կողքին, Լ. Աբրահամյանը նշում է նաև դժվարությունների ու խնդիրների մասին: Ցավով է խոսում հատկապես խոտհարքի վերածված վարելահողերի մասին, գյուղը չունի տեխնիկա, այդ պատճառով էլ գյուղացին այսօր չի զբաղվում հողագործությամբ:
«Կարո՞ղ եք պատկերացնել գյուղացուն՝ առանց հողի: Անասնապահությամբ են զբաղվում, հիմնականում, բայց կենդանիների շրջանում էլ վարակների դեպքերն են շատացել, կոտորվում են, գյուղացին էլի մնում է ձեռնունայն: Աշխատատեղերի հարցն էլ, ինչպես մյուս գյուղերում, խնդիր է: Թեև գյուղում կա կարի արտադրամաս, մոտ 40 կին աշխատում է այնտեղ: Այսօր կանայք ավելի լավ վիճակում են հայտնվել՝ աշխատանքի առումով. մանկապարտեզ, դպրոց, գյուղապետարան, կարի արտադրամաս... Այս բոլոր կառույցներում զբաղվածություն ունեն կանայք: Սա և՛ լավ է, և՛ վատ: Լավ է, որ կանայք ինքնուրույնություն ունեն, վաստակում են, բայց հայ տղամարդը, որքան էլ խոսենք հավասարությունից և հարաբերությունների ճիշտ դիրքերից, միևնույնն է, սովոր է, որ պետք է ընտանիքի, երեխաների, կնոջ հոգսն ինքը տանի: Մեր տղամարդիկ յուրահատուկ հարգանք ունեն կանանց նկատմամբ: Այս առումով, դժվարություններ են առաջանում տղամարդկանց համար: Կանայք էլ, իրենց հերթին, բավարարվում են միայն աշխատանքով և քաղաքականության մեջ, որոշումներ կայացնելու գործում չեն երևում: Նրանց ներկայությունն այդ գործընթացներում շատ կարևոր է, պետք է ոգևորել, տարբերակներ մտածել»,-ասում է նա:
Վանաձորին մոտ լինելը բավականին դրական է անդրադառնում գյուղի սոցիալ-տնտեսական վիճակի վրա: Այսուհանդերձ, տիկին Աբրահամյանը դեմ է համայնքների խոշորացմանը:
«Սխալ եմ համարում համայնքների խոշորացման գործընթացը: Այո´, և´ կանանց թիվն է դրանով կրճատվում ՏԻՄ-ի կազմում, և´ համայնքներն են կորցնում իրենց դիմագիծը, որոշումներն էլ՝ ի նպաստ մեծ համայնքների են իրականացվելու, որովհետև նրանց ներկայացուցիչների թիվը գերակշռող կլինի ավագանու կազմում»,- իր տեսակետն է բացատրում նա:

Լյուբա Աբրահամյանը, խոսելով կնոջ դերի մասին, նշում է, որ արդեն 24 տարի՝ իրենց համայնքի ավագանու կազմում միակ կին ներկայացուցիչն է: Նախընտրական շրջանում եղել են կին թեկնածուներ, բայց չեն ընտրվել: Այս անգամ, առաջիկա ընտրություններում որոշել է այլևս իր թեկնածությունը չառաջադրել, այլ աջակցել այլ կին թեկնածուների.

«Որոշել եմ, որ այլևս չեմ առաջադրվի, բայց ես էությամբ այնպիսին եմ, որ հանգիստ տանը նստել չեմ կարող: Ուզում եմ, որ մեր ավագանու կազմում անպայման կին թեկնածու լինի, անպայման աջակցելու եմ մեր կանանց: Միշտ ուզել եմ, որ ինձ հետ ուրիշ կանայք էլ լինեն ավագանու կազմում, չի ստացվել, չեն անցել: Չնայած՝ չեմ բողոքում, ես ինձ երբեք մենակ չեմ զգացել»,- ասում է տիկին Լյուբան:
«Ընկեր Աբրահամյանին գյուղում բոլորն են հարգում, ոչ միայն որպես ուսուցչուհի, այլև լավ մարդ, ծնող, հարազատ: Մենք նրանից այնքան բան ենք սովորել և շարունակում ենք սովորել: Դուք նրա տարիքը մի հարցրեք, այսօր էլ այնքան էներգիա ունի, այնքան ուժ, և չգիտեմ էլ, որ գործի մասին խոսեմ: Միշտ կանգնած է դարպասեցու կողքին՝ ոչ միայն գործով, այլև խորհուրդներով, ամեն ինչ միշտ հասցնում է»,- բնութագրում է Լյուբա Աբրահամյանին նրա համագյուղացիներից՝ Ալիսա Ցախկլորյանը:
«Ուժեղ կնոջ կերպար է, նրան նայելիս՝ մտածում ես, որ տարիք գոյություն չունի, որ կինը միշտ մնում է երիտասարդ և եռանդուն: Լյուբա Աբրահամյանի գործը՝ կնոջ ներկայությունը որոշումներ կայացնելու գործընթացներում, մեր համայնքում անպայման պիտի շարունակություն ունենա»,-ասում է Դարպասի բնակիչ, մանկավարժ՝ Արմինե Դունամալյանը:
«Իմ ուսուցչուհին յուրահատուկ է բոլոր առումներով: Նա իրեն նվիրել է գյուղին, գյուղի բարգավաճմանը: Շատ կարևոր է կնոջ դերն ու ներկայությունը բոլոր ոլորտներում: Կան հարցեր, որոնց պետք է կնոջ տեսանկյունից նայել, այսպիսի հարցերում մեզ շատ է օգնել Լյուբա Աբրահամյանի ներկայությունը ավագանու կազմում»,- ասում է Դարպասի համայնքապետ Արմեն Ալոյանը:
«Ու գիտեք, ես այսօր քաղում եմ իմ տարիների վաստակի պտուղները: Ես հպարտ եմ իմ աշակերտներով, իմ համագյուղացիներով, մեր ձեռքբերումներով: Մեր գյուղում շատ են վերաբնակիչները, ու դա պայմանավորված է դարպասեցիների բարությամբ, հյուրընկալությամբ: Մենք ընդունել գիտենք, օգնել ու աջակցել գիտենք, դրա համար էլ եկել ու մնացել են մեր գյուղում»,-եզրափակում է մեր զրույցը տիկին Լյուբան:

Հեղինակ՝ Նարինե Մաթևոսյան

Լուսանկարները՝ Լիլիան Գալստյան, Panorama.am

Տեխնիկական խմբագիր՝ Սոնա Մարտիրոսյան

Created By
WomenNet am
Appreciate