Loading

Op avontuur in....... Spanje

Extremadura

Het begin van mijn 10 maanden durende roadtrip door Europa speelt zich af in Spanje. Voor mij een land waar je zomaar verliefd op kunt worden. Prachtige natuur en de relaxte levensstijl van de mensen spreekt mij wel aan.

Nu heb ik al heel wat kilometers wandelend door velen delen van Spanje mogen afleggen en een van de mooie gedeeltes vind ik de Extremadura. Ik liep er doorheen van Sevilla naar Salamanca. Nu tijdens mijn roadtrip rij ik er doorheen en ben op zoek naar een geschikte plek om te overnachten. Hier zijn geen campings of camperplaatsen. Wild staan met de SprinterVan.

Lopen door de Extremadura

Het paradijs

Rijdend over de AV-P-662 en rechts en links kijkend of er een geschikte slaapplek is komen we door het dorpje La Horcajada. Het lijkt te slapen. Een stukje buiten het dorp is er een zandpad dat parallel loopt. Hier zetten we Sprintertje even neer. Lopend op onderzoek uit. Een ongelijk soort karrenspoor loopt bochtig een flinke heuvel op. Boven is het of je in een andere wereld terecht komt. Een groene bodem bezaaid met grote rotsen en stenen en vol grote oude steeneiken. Hier een nachtje staan? De Sprinter past net onder de bomen door en hobbelt naar boven. Maar daar staat hij dan ook als een paleis met rondom zich puur natuur. Na een uurtje komt er een bestelwagentje naar boven met twee mannen en een paar honden erin. Ze rijden door maar na een paar minuten rijden ze weer terug en als ik zwaai stoppen ze. Ik zeg dat het hier zo mooi is en of het toegestaan is te overnachten. Al blijf je een week alles is goed. De avond valt en het is hier doodstil, af en toe in de verte hoor je een auto en dat is alles. Pikkedonker. We slapen weer heerlijk.

De volgende ochtend horen we belgeluiden, we doen de achterdeur open en zien vanuit ons bed een grote kudde schapen voorbij trekken. Snel het bed uit en naar buiten. De herder komt aanlopen, we vragen of we hier mogen staan. Al blijven jullie een paar maanden, ga je gang. Wil je koffie? vragen wij. Ehh nee, heb je geen wijn? Het is half negen in de ochtend. Zo gaat dat hier.

Het is half vijf, we lopen de andere kant over een zandpad de berg af en zo naar het dorp. Beneden aan het zandpad is een man aan het eggen op de oude manier. Een houten eg met twee ezels ervoor. Het ziet er als zwaar werk uit, de man loopt ook erg gebogen.

Het dorp bestaat veelal uit oude minihuisjes, gebouwd van grote stenen. Gebruiken wat de natuur je geeft. De bakkerswinkel heeft een formaat als een Ikea lift. Met drie mensen erin is hij vol. Een bruin stokbrood kost hier zeventig cent. Er liggen ook een soort tulbanden van cake met een versiering van fondant erop. Kun je toch niet laten liggen? De traditionele manier hier om die te eten is als volgt. Je breekt een stuk cake af en propt dit in de koffie, dan haal je het er met een lepel uit en werkt het mengsel je mond in. Ik vind mijn methode, gewoon met een grote klodder slagroom toch aangenamer. Als we weer terug zijn is het anderhalf uur later en hebben we vijf km gelopen. Heet dit nu onthaasten?

We besluiten om nog een paar daagjes zo hier te leven. Het is zo stil dat we ons heerlijk in ons blote niksie buiten kunnen wassen. Is dit nu het paradijs? De laatste avond komt er nog even een andere herder langs. Het is jammer om hier weg te gaan.

Muchas gracias lieve bewoners van deze streek voor jullie gastvrijheid.

Achterdeur open en vanuit het bed zicht op de voorbij trekkende schapen

Wakker worden door het geluid van de schapen, een betere wekker kun je je niet voorstellen

Lekker potje koken met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen

Zon, sneeuw en blauwe hemel. Paradijs.