Confidere Iterum Aslea et NicolA

Scaena una

Nicolā in arena equitante, amica sua Aslea eam spectat. Aslea laeta non est, sed non est tristis.

Nicola: Hodie Finn est bonus. Quomodo respicere?

Aslea parvus risum: bona

Nicola: Esne bene?

Aslea in animō tantum sine verbīs cogitat: Nōn erat semper sic.

Tempore praeteritō: Scaena in animō Asleae

"Ego solebam amāre equōs. Illī erant meae amicae. Scilicet, illī erant mea familia. Illī non erant solum pars parva meae vitae, sed re vera erant mea vita tota."

...donec ea omnia perdidit.

Scaena Secunda: Tempore Praesente

Nicola: Visne tū equitāre?

Aslea: Nondum.

Nicola cum equō suō Finnā ambulat ad Asleam et eam complectitur.

Nicola: “Ecce, quam bona est equus tuus. Visne tū equitāre nunc?

Aslea: “Minime. Iam tē dixī mē nondum equitāre velle.”

Aslea sē vertit et egreditur.

Scaena Tertia

Aslea post tempus cum equīs suīs concludit, cum Nicolā domum redit.Neque Aslea neque Nicola loquitur dum in via domum ambulant. Silentum inter eas nōn sibi placet.

Nicola: Visne operam dare ad pensa scholārum mēcum?

Aslea: Ita, Exspecta variōs minutōs dum ego colligo rēs meās.

Tum Aslea ad secundum tabulatum domī suī ascendit. Asleā scalās descendente, pes eius repente nōn posse se movet et Aslea labitur et cadit ad inferam partem scalās.

Alea: oww...

Nicola: Esne bene? Num aegra es, Aslea?

Aslea: (Caput suum movet) Bene sum. Est tantum…

Nicola: Est tantum quid?

Aslea: Nihil est.

Oculī Asleae ad terram aspicunt et lacrimīs implēre incipiunt. “Quare hoc ad me accidit? Quare ad mē et nōn accidit potius ad alteram puellam infelicem?”

Scaena Quattuor

Aslea Nicolam adiuvare conatur equum eius Finnam curare.

Aslea dolores patiens, eī valde dolet crus suum. Ea vix ambulāre potest hodiē.

Aslea Nicolam adiuvāre non potest et iterum iterumque labitur dum cum Finnā ambulāre conatur.

Nicola: Nihil est, Aslea. Id facere possum.

Aslea: Minime, Nicola. Bene est. Ego possum ambulāre pergere.

Nicola: Minimē verō, necesse est tibi auxilium accipere.

Aslea: Minime! Necesse nōn est auxilium tuum accipere! Sola possum facere totum necessarium.

Aslea ā Nicolā et ab equō perficiscitur et Nicola exit ad domum equōrum. Equus est solus.

Post breve tempore Aslea revenit ad equum suum. Equus eam videt et cum amore eam spectat. Aslea equum tangit, et oculī eius lacrimīs implēre incipiunt.

Nunc Aslea tam laeta est quam sol qui in caelo lucet. Fortasse ea hunc equum equitāre discere potest. Fortasse potest discere confidēre amicam.

Scaena Quinque

Aslea conscendere conatur dē equō.

Nicola: Ergo…., visne equitāre nunc?

Aslea: Ego tantum volo sedēre hīc.

Nicola: Bene. Gaudeō tē esse iterum in equō sedentem.

Aslea: Iam! Cur nōn finem faciamus.

Unum diem post...

Aslea rursus discit equitare et iterum in equō suō fidem habēre. Fortasse unō diē accipit fortunam suam et mundum ignoscit. Aslea plena vitae laetitiae est. Fortasse unō diē iterum confidit mundum.

Report Abuse

If you feel that this video content violates the Adobe Terms of Use, you may report this content by filling out this quick form.

To report a Copyright Violation, please follow Section 17 in the Terms of Use.