Loading

De Schoolweetjes Nummer 36 || Persoonlijk || 28 mei 2021

Persoonlijk

Dit nummer van De Schoolweetjes heeft een andere opzet dan u gewend bent. Het is het laatste nummer waar ik aan mee schrijf. Eigenlijk wil ik de ouders en de leerlingen en u, de lezers nog het een en ander meegeven. Van die gelegenheid maak ik graag gebruik. Het is wel wat meer leeswerk. Ik hoop dat u die moeite en de tijd ervoor neemt. Henk Groot Wassink

Morgenandacht

Als ik onderweg naar mijn werk ben, luister ik in de auto geregeld naar de Duitse zender NDR Kultur. Een station met klassieke muziek en waar van maandag tot en met zaterdag om tien voor acht steevast de rubriek "Morgenandacht" aan bod komt. Een dominee of pastoor uit het noorden van Duitsland spreekt telkens twee minuten over een onderwerp. Het volgende hoorde ik op vrijdag 23 april. De spreker was Sören Callsen uit Seevetal.  De tekst geeft precies weer wat Wilma en ik ervaren.

Onderstaande tekst is van Sören Callsen.

Geen andere weg

Onlangs was er op de televisie een reportage over Afghanistan. Daar vraag je elkaar 's ochtends: "Wordt het een goede dag of een slechte dag?" Het antwoord is altijd: "Het wordt een goede dag omdat ..." en dan denk je ergens aan. Dat maakte indruk op mij! Omdat het me veel duidelijk maakt. Ten eerste: we weten niet wat er komt. Ten tweede: alles is goed. We moeten er gewoon achter komen waarom.

Dit te accepteren is natuurlijk niet altijd gemakkelijk. Op dit moment zullen veel mensen nauwelijks zeggen: het wordt een goede dag. Je bent onzeker. Corona heeft je levensplan verknoeid. Je opleiding is onderbroken, banen zijn verloren gegaan, vriendschappen zijn afgebroken. Velen zijn boos en denken: waarom overkomt mij dit, waarom kan ik niet gewoon het pad bewandelen dat ik heb gepland? Je bent onzeker of merkt dat je overgeleverd bent aan een onvoorspelbaar lot.

Maar vanuit Christelijk oogpunt is er geen chaos. Het leven volgt een plan, en achteraf is het vaak mogelijk om dat als een logica te herkennen die schuilgaat achter schijnbaar zinloze gebeurtenissen. De niet altijd gemakkelijke taak lijkt te zijn om de angst voor onzekerheid los te laten en vertrouwen in het leven te hebben. Christenen noemen dit geloof. Naar mijn mening vindt de dichter Martha Smock hiervoor zeer indrukwekkende woorden in haar gedicht "No other way".

Geen andere weg

  • Als we maar het patroon van onze dagen konden zien,
  • zouden we ontdekken hoe bochtig de wegen waren waarover
  • we hier kwamen: de huidige tijd.
  • Naar deze plek in het leven; en we zouden de klim zien
  • die onze geest door de jaren heeft gemaakt.
  • We moeten de pijn, onrust, onze angsten,
  • de leegtes in ons leven vergeten en beseffen
  • dat er geen andere weg was die we konden gaan om
  • als mens te groeien zonder deze stappen,
  • die onze voeten moeilijk vonden, te zetten
  • en ons geloof moeilijk vonden te accepteren.
  • En verder slingert de levensweg; als reizigers volgen we haar
  • van de ene bocht naar de andere,
  • tot we het dan beseffen
  • Dat al het leven werkelijk eindeloos is en dat we voor altijd
  • de eeuwigheid bewonen.

Klik op de button voor de originele versie.

Santa Monica en New York

Soms moet je de stoute schoenen aantrekken en het gewoon vragen. U weet dat ik een muziekliefhebber ben. Of het nou pop of klassiek is, prachtige muziek wordt in elk genre gemaakt. Veel nieuwe muziek heb ik ontdekt door te luisteren naar het radiostation KCRW in Santa Monica-Los Angeles. Omdat ik wist dat we daar in de buurt waren tijdens een vakantie heb ik gevraagd of ik de studio mocht bezoeken. Dat mocht. Een onvergetelijke ervaring. Met de toenmalige dj van "Morning Becomes Eclectic" Jason Bentley, mocht ik op de foto en een rondleiding volgde. Hierbij een muzikaal afscheidscadeautje. Een speellijst door de jaren verzameld. Als u het wat vindt, volg deze dan want dit is de enige keer dat deze lijst onder de aandacht gebracht wordt.

Ik zie er nogal verzekerd uit, maar ik voelde mij als een klein jongetje naast Jason Bentley , een zeer invloedrijke dj in Amerika.

Zet in Spotify de filter op 'laatst toegevoegd'.

Of zet de lijst op shuffle.

Hetzelfde gebeurde in New York toen ik WQXR, het enige klassieke radiostation in die stad mocht bezoeken. Daar was het "mijn held" Jeff Spurgeon die ik ontmoette. WQXR, de zender waarbij je de sfeer van die prachtstad zo mooi meeneemt, waar je ook maar bent. Beide zenders hebben een app die op de telefoon gezet kan worden.

Mijn boodschap is dan ook: trek gewoon eens wat vaker de stoute schoenen aan en durf te vragen. Je wordt vaak aangenaam verrast door de reacties.

De Schoolweetjes

Toen ik op de Marijkeschool begon, zijn we meteen begonnen met een wekelijkse nieuwsbrief op vrijdag. Eerst heette die nog "Schoolinfo" maar via een prijsvraag werd dat al snel "De Schoolweetjes". Alle Schoolweetjes werden en worden afgesloten met "The Talking Chairs" een illustratie die ik bij het NRC Handelsblad opvroeg. Het zijn vooral Irene van Vemden en ondergetekende die de nieuwsbrief schrijven. Met dankbaarheid kijk ik terug op de serie "Andere Advent". In de adventstijd een overdenking meegeven, ook om onze identiteit op die manier uit te dragen. Inspiratie kwam uit de kalender "Andere Advent" die in Hamburg wordt gemaakt. Ook hier hebben Wilma en ik een bezoek gebracht. Mooi om op de redactie te zien hoe men met passie prachtige uitgaven tot stand brengt. Met weinig woorden een universeel gevoel oproepen, dat is vakmanschap en kunst.

Een Andere Advent van 2018

Tweede advent

Zondag 9 december 2018: Zoals een kind.

  • Mij
  • maakt de nacht niet bang
  • de wind
  • en het geruis van de stad
  • zolang de deur
  • naar de verdieping en de gang
  • naar jou
  • maar op een handbreed open staat
  • en mij een kiertje licht laat zien.

Hans Günther Saul

Wat ik het mooie vind in dit gedicht is het woordje jou. Is dat je vader of moeder, jouw partner of is dat God? In ieder geval iemand die je bescherming biedt en die we nodig hebben.

Ons onderwijs

De leerlingen, de kinderen

Ik zie de school niet slechts als een plek om taal, rekenen en lezen te leren. Een school is in mijn ogen een gemeenschap waar je het leven leert kennen. Je bouwt aan de fundering waarop je je huis verder opbouwt. Of dat een paleis, een hut, een bungalow of een twee-onder-één-kap is, is niet zo belangrijk. Als je je maar beschut weet en je veilig voelt. Dat jij jezelf leert kennen en een beetje ontdekt hoe de wereld in elkaar steekt. Hoe kwetsbaar we zijn en hoe nodig we elkaar hebben. Ik ben blij dat we niet de resultaten op de eerste plaats zetten maar het welzijn. Hoe gaan we met elkaar om, hoe ga je om met tegenslagen? Op school delen we vreugde en verdriet. Volwassen mensen die soms kleine mensen zijn en kleine mensen die soms grote mensen zijn. Meer dan veertig jaar heb ik met ontzettend veel plezier hier getuige van mogen zijn en mijn aandeel mogen leveren. Eén ding is mij duidelijk: Kinderen zijn altijd zichzelf en wat is het mooi om samen aan hun ontwikkeling te werken. Ik heb al eerder geschreven dat de school ook als taak heeft de leerlingen te laten zien dat de wereld groter is dan Nijverdal. Kijk verder, ontdek, zie wat er gebeurt, verras jezelf en de ander met het moois wat je in je hebt.

De ouders, verzorgers

De eerste kennismaking met de ouders was vaak de rondleiding door onze school. Alleen dit schooljaar heb ik dat meer dan dertig keer mogen doen. Vertellen over ons onderwijs, ons team, ons gebouw, de communicatie. Vragen beantwoorden en hopen dat je het Marijke-gevoel hebt weten over te brengen. Ze de geur in het handvaardigheidmagazijn laten opsnuiven. De samenwerking met de ouders heb ik altijd zeer gewaardeerd. Kritiek heb ik altijd als opbouwend ervaren. Ik heb in de loop van de jaren gelukkig weinig ouders gesproken die echt problemen met de school hadden. Daar ben ik blij mee.

Ik mis de informatieavonden aan het eind van het schooljaar waarin we terugkijken op het afgelopen schooljaar, we de plannen voor het nieuwe schooljaar bekendmaken, de formatie wordt onthuld en een fotoserie een blik geeft op een schooljaar op de Marijkeschool. Na afloop een hapje en drankje op het schoolplein. De inloopmiddagen en de kerstvieringen. Serious Reguest. De ouders zijn zo belangrijk om samen school te maken. Trots op de meest enthousiaste ouderraad en blij met een positieve en zeer meedenkende medezeggenschapsraad. Verkeersouders die zich inzetten voor de veiligheid, de creatieve versiercommissie of de luizenmoeders en biebmoeders die helpen. Alle ouders wil ik bedanken voor de gesprekken, het luisterend oor, het meedenken. Ik heb heel vaak tegen jullie gezegd: Geniet van je kinderen want de tijd vliegt. Doe dat, ik spreek uit ervaring. Maak tijd voor je kinderen vrij, doe veel dingen samen, werk aan mooie herinneringen.

Toen ik bovenstaand jaaroverzicht vertoonde op de informatieavond in 2017 vertelde ik dat we met onze dochters en aanhang in de meivakantie net daarvoor in het Abbamuseum in Stockholm waren geweest. De gedachte achter het liedje "Slipping through my fingers" werd mij ineens duidelijk. De ouders ook want menigeen pinkte een traantje weg bij dit jaaroverzicht.

Foto genomen in het Abbamuseum "Slipping through my fingers".
  • Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
  • Waving goodbye with an absent-minded smile
  • I watch her go with a surge of that well-known sadness
  • And I have to sit down for a while
  • The feeling that I'm losing her forever
  • And without really entering her world
  • I'm glad whenever I can share her laughter
  • That funny little girl

Ons team, mijn collega's

Je hebt gezondheid niet in de hand, Wilma en ik weten hier alles van. Toch prijs ik mijzelf gelukkig met mijn team dat zo weinig ziek is. Ik bedoel hiermee te zeggen dat er geen collega's zijn die opgebrand zijn ondanks dat er keihard gewerkt wordt. Dit onrustige Corona-jaar is ook niet echt bevorderlijk voor de gezondheid. Ik hoop dat ik hier een beetje aan bij heb gedragen. Er zijn tijden van werken en tijden van rust. Ik weet dat het werk consciëntieus en met grote inzet gedaan wordt. We weten wat we aan elkaar hebben en dat geeft vertrouwen. Ik wil jullie daarom ontzettend bedanken voor jullie hulp, het klaarstaan voor elkaar. De gesprekken die we hebben gevoerd en het onderwijs waar we samen werk van hebben gemaakt. Onze school is niet de school van de experimenten. Als we iets doen willen we het goed en gedegen doen. Onze school krijgt van de leerlingen bijna een negen als cijfer voor het je veilig voelen op onze school. Jullie bijdrage is daarin het belangrijkst.

Naast het onderwijsteam wil ik hier ook Irene van Vemden bedanken voor al die jaren een dag in de week mij te helpen met de administratie, het papierwerk, het betalen van de rekeningen, het maken van de jaarkalender en wat al niet meer. We hebben samen veel lol gehad maar we konden ook super serieus werken. Heel erg bedankt voor jouw onmisbare steun.

Foto's

Misschien heb ik de afgelopen jaren wel meer dan duizend foto's gemaakt. Een foto zegt meer dan duizend woorden. De foto's staan veilig op ons SharePoint en worden bijvoorbeeld gebruikt voor het jaarboek bij het afscheid van groep 8. Het is onmogelijk om hier nu een goed beeld neer te zetten van al die foto's. Daarom geen foto's van schoolreizen, kampen, fancyfairs, sportevenementen, musicals en noem maar op. Zo maar enkele losse kiekjes.

Een ijsbaan, de parkeerplaats, de nieuwe meubels in de hal en kennismaken met LEGO.
De school is in alle jaargetijden prachtig gelegen, Dankdag, kerst en zomaar een teamfoto.
Wachten tot de bel gaat, pauze, voorleeswedstrijd, inloopavond, boekenmarkt en een bedrijfsbezoek tijdens de Techniekdag.

Tegeltjeswijsheid

If you have a garden and a library, you have everything you need.

Cicero, Romeins redenaar, politicus, advocaat en filosoof.

Internationaal

Dankzij Europese subsidies heb ik bezoeken mogen brengen aan verschillende scholen: Ancaster Engeland, Londen Engeland, Cieszyn Polen, Hjo in Zweden, Ankara Turkije. Het is gelukt om teamleden in een school in Innsbruck Oostenrijk mee te laten doen aan het onderwijs. Europese collega's kwamen naar De Veenbrug in Daarlerveen. Engelse Pabo studenten die ongelooflijk goed konden zingen, optredens te laten geven op verschillende Nijverdalse schoolpleinen. De wereld is groter dan Nijverdal. Onvergetelijke momenten als ook de Actie Serious Request in 2012. De Solarrace met de scholen van de stichting bij van Keulen of de LEGO challenge met alle scholen uit de gemeente bij Niverplast. Zeer dankbaar voor de kansen die zijn geboden, de mogelijkheden die er waren en de hulp die ik daarbij kreeg. En dat brengt mij bij de afsluiting van mijn laatste Schoolweetjes.

To shake the sleeping self

Dat is de titel van de New York Times bestseller van Jedidiah Jenkins over zijn fietstocht van Oregon naar Patagonia. Hij schrijft op de eerste bladzijden het volgende.

"Nieuwe plekken eisen dat je opnieuw leert. Het dwingt jou weer even als kind in actie te komen. Als je een kind bent, is alles nieuw. Je weet niet wat er onder die steen ligt of in dat beekje zwemt. Daarom kijk je. Je let op want dat moet je wel. De wereld is nieuw. Dat is, geloof ik, waarom de tijd als kind zo langzaam gaat, waarom schooldagen voorbijkruipen en zomervakanties eindeloos duren. Je hersenen zijn elke seconde oplettend. Ze moeten de patronen van het leven leren. Elke seconde is waardevol.

Maar als je ouder wordt en de flow van het leven is je steeds duidelijker, dan gaat de tijd snel. Zeker als je in het ritme van het werk zit. De layout van je dagen worden voorspelbaar, een routine en als je hersenen erop vertrouwen wat het volgende is, gaan ze achterover leunen en sluiten ze hun ogen. De tijd glijdt als zand door je vingers. Maar nieuwe dingen doen of reizen schudden het brein wakker. Als ik ergens nieuw ben, weet ik niet wat er komt, ook al heb ik alle reisgidsen gelezen en de instructies opgevolgd. Ik word weer als het kind dat de wereld aan het ontdekken is. De truc is: weten dat we volwassenen zijn en weten wanneer onze aandacht slaapt".

Niet dat de aandacht slaapt maar de uitdaging om nieuwe dingen te ontdekken en op te pakken ligt voor ons. Wilma en ik hopen dat nog heel veel jaren samen te mogen doen.

Beste collega's, bestuurders, ouders, leerlingen van nu en die van de voorgaande vier decennia wil ik bedanken voor het vertrouwen in mij gesteld. Ik heb mijn best gedaan. A Dieu! Mede namens Wilma, wens ik u en jullie alle goeds en God's zegen van harte toe.

Henk Groot Wassink.

Created By
Henk Groot Wassink, Prinses Marijkeschool
Appreciate

Credits:

Gemaakt met foto's van Sem Presser Lago Maggiore (in de jaren zestig) • van Pavlofox - "Old age pensioners elder" • HaiBaron - "People children child" • De Dollard van Maurtius Images  • Serrano1004 - "family baby crawling" • Lenneke Lingmont en de Prinses Marijkeschool.