Loading

pedro rappé legt het vissersleven op beeld vast

In de Nieuwe Gaanderijen kan je nog tot midden augustus de dubbeltentoonstelling ‘De twee iconen van de kust’ bekijken. Patrick Pottier brengt een mooie reeks van vuurtorens die hij tijdens zijn reizen door verschillende landen fotografeerde. Het andere kusticoon, de harde maar mooie wereld van de zeevisserij, wordt in beeld gebracht door Pedro Rappé. Deze visser uit Heist vaart al 35 jaar op zee en ontwikkelde enkele jaren geleden een passie voor fotografie. Zijn foto’s zijn niet voor niets een hit op sociale media. UiT van Thuis schotelde hem enkele vragen voor.

door Robine Vanderhaeghe

Je komt uit een Heists vissersgeslacht. Was het voor jou logisch dat je visser zou worden?

Ik kom inderdaad uit een typisch Heistse vissersfamilie, mijn vader had samen met zijn vier broers een rederij genaamd de Noordhinder. Zowat iedereen in de familie zoals neven en schoonbroers waren actief in het bedrijf. Het vissersleven was voor mij dan ook een logische stap. Ik heb mijn hele leven niets anders gekend.

Waar gaan jullie vooral vissen en wat vang je dan?

Het visgebied van de Vlaamse visser is heel groot. Het gaat van Noorwegen en Denemarken helemaal tot in de golf van Biskaje. Zelfs aan het eiland Man wordt er nog gevist. 95 procent van de Vlaamse vissersvloot vist op vis die op de bodem zwemt. Denk aan platvis zoals schol, tong, tarbot, griet, schar, rog en ook Sint-Jacobsschelpen.

Ik studeerde af op mijn zestiende en ging het zware vissersleven tegemoet. In het begin heb ik afgezien.

Je bent al 35 jaar visser. Hoe houd je dit zware werk zo lang vol?

Stel je even voor: in 1985 mocht je al vanaf je veertiende voltijds op zee gaan werken, op voorwaarde dat je bij familie tewerkgesteld was. Ik studeerde af op mijn zestiende en ging het zware vissersleven tegemoet. Gedaan met school en vrienden, ik mocht ‘het vel aantrekken’, dag en nacht, zeven dagen op zeven. In het begin heb ik afgezien. De zeevisserij is een harde stiel maar hoe meer je werkt, hoe meer je verdient. Geld verzoet de arbeid.

Is er een moment geweest op zee dat je altijd zal bijblijven?

De winter van 1986 zal ik nooit vergeten. Toen vingen we in achttien dagen tijd 24.000 kilogram tong, goed voor een bedrag van bijna 8.000.000 oude Belgische franken (omgerekend bijna 200.000 euro).

Hoe ben je met fotografie begonnen?

Dat was vrij toevallig. Vier jaar geleden zocht ik een manier om me nuttig maken in mijn laatste jaren als zeevisser. Ik kreeg een ingeving en schreef samen met mijn zoon een theorie neer om alles wat er aan boord gebeurt, te monitoren. Zo wilden we kijken wat er mogelijk is met een internetverbinding tussen schip en wal. Op die manier groeide ook het idee om het leven aan boord van een vissersvaartuig heel intens te gaan documenteren door middel van 4K-film, 360-gradenfilm, 3D-film en foto's. Er is best wat mogelijk met de huidige nieuwe technologie. In feite komt het hierop neer: als je nog origineel uit de hoek wil komen, moet je soms eens alles vergeten wat je geleerd hebt en helemaal opnieuw beginnen.

Als je nog origineel uit de hoek wil komen, moet je soms eens alles vergeten wat je geleerd hebt en helemaal opnieuw beginnen.

Je fotografeert vaak in onstuimige omstandigheden. Dat is waarschijnlijk moeilijk. Hoe kom je tot een geslaagde foto?

De omgeving waarin ik fotografeer is onvergeeflijk. Mijn toestellen moeten dan ook robuust en zeewaterbestendig zijn. Ik werk ook niet met lenzen. Voor een mooie meeuwenfoto probeer ik bijvoorbeeld om mijn toestel dicht genoeg bij de vogels te krijgen, ik spreek dan over 30 cm. In traditionele natuurfotografie gaat het over 70 procent kennis en 30 procent geluk. Bij mij is het 30 procent kennis en 70 procent geluk.

Wat is je favoriete foto en waarom?

Met een foto op het schip (tevens de eerste foto van de tentoonstelling na het intropaneel, nvdr) is mijn passie voor fotografie begonnen. De foto van de meeuwen was mijn populairste foto op sociale media.

De tentoonstelling in de Nieuwe Gaanderijen is vrij te bezoeken tot 17 augustus 2020

Naast de foto’s van Pedro Rappé, zie je in de Nieuwe Gaanderijen ook foto’s van vuurtorens genomen door Patrick Pottier. Hij is een Oostendenaar pur sang. Zijn carrière begon met een cursus aan de Nederlandse Fotovakschool waar hij zich helemaal ontplooide. Later werkte hij als freelancefotograaf voor ‘De Zeewacht’, maar hij was vooral bekend als reportagefotograaf onder de naam ‘Foto Patrick’.

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (juni 2020)

Foto’s: Pedro Rappé

Meer artikels op www.oostende.be/UiTvanThuis

Created By
Chris Muylle
Appreciate