Loading

herr seele Oostendenaars in tijden van corona

De wereld verkeert momenteel in woelige tijden. Het coronavirus beheerst niet alleen het nieuws maar ook ons dagelijkse leven. Hoe trachten we desondanks alles onze routines verder te zetten of hoe passen we ons aan? UiT in Oostende stak zijn licht op bij enkele bekende en minder bekende Oostendenaars. Aan het woord, Peter van Heirseele, beter bekend als Herr Seele.

door Tim Heddebauw

Hoe ervaar je deze coronacrisis en hoe dichtbij is corona volgens jou?

De lockdown lijkt wel voor mij persoonlijk gemaakt! Echt een kolfje naar m’n hand. Eerlijk gezegd, I love it! Vooral dus het isolement. Hier in de belle-époquebuurt ga ik door het leven als een uiterst aimabel man, maar misschien is de waarheid gewoon dat ik deep down een asociaal individu ben. Die muziek van Belgian Associality is me dus op het lijf geschreven. Dit voelt aan alsof ik nu al een bejaarde ben en reeds op pensioen. Heerlijk! Al heel m’n leven ben ik dol op alle opa-achtige dingen: pantoffels, te wijde broeken, thuis bij de kachel zitten of op een bankje in het park naar de eendjes staren. Mijn enthousiasme voor de lockdown vertrekt vanuit de wetenschap dat ik gezond ben. Ik hou me strikt aan de regels want ik behoor tot de risicogroep. Een jaar of tien geleden kreeg ik namelijk een dubbele longontsteking, tja, die longen zijn nu eenmaal niet m’n sterkste onderdeel. In het zwembad doe ik hooguit een half baantje, dan ben ik al op. En al is mijn wensdroom ‘pijproken’, dat kan ik maar beter vermijden.

Al heel m’n leven ben ik dol op alle opa-achtige dingen: pantoffels, te wijde broeken, thuis bij de kachel zitten of op een bankje in het park naar de eendjes staren.

Hoe hou je je bezig dezer dagen?

Ik ben aan het schilderen. Omdat ik al bijna veertig jaar Cowboy Henk teken, voor het weekblad Humo, is het schilderen in olieverf een aangename en nuttige verrijking van m’n métier. Eigenlijk ben ik een geboren kunstschilder, maar door de humor en het beeldverhaal heb ik dat talent wat laten rusten, maar dit voelt voor mij aan als een nieuwe fase in mijn bestaan. Als het virus me niet voortijdig velt hoop ik nog minstens één generatie in de voetsporen van James Ensor te gaan. De quote van de 18de eeuwse Japanse kunstenaar Hokusai geeft me daarbij hoop, hij zei: ik ben pas op m’n 70ste goed geworden, alles wat ik daarvoor maakte is voor de prullenmand! Dat geeft moed. Dan heb ik nog tien jaar te gaan alvorens ik m’n beste werk produceer! Naast het kunstenaarschap, ben ik altijd pianostemmer geweest en ik bezit een schitterende collectie van meer dan tweehonderd historische piano’s. Om het toekomstige museum van de piano te verfraaien ben ik ook aan een reeks portretten van de grote componisten begonnen. Ik heb er nu al een vijftiental gemaakt, met olie op doek. Niet iedereen beleeft de lockdown op zo’n positieve manier als deze jongen en een bovenbuur van ons kreeg een depressie. Terwijl hij herstelt in de kliniek heb ik, samen met m’n echtgenote, zijn ganse appartement schoongemaakt. Drie dagen mee bezig geweest en nog ruik je de sigarettenpeuken!

Ik maakte ooit een kookboek en het plan rijpt om een dagelijkse blog te beginnen.

Wat moet je momenteel missen in Oostende? En wat is het eerste wat je zal doen als deze crisis achter de rug is?

Ik mis vooral het restaurantbezoek. Thuis eten m’n echtgenote en ik macrobiotisch en dat is een dieet (tegenwoordig heet dat detoxen) dat ik al vijftig jaar volhou. Het geeft uiteraard geen garantie op virusvrij zijn, maar gezond eten is toch een voorwaarde om gelukkig te zijn. Om het eenvoudig te omschrijven zou je kunnen zeggen dat het z’n inspiratie haalt uit de Japanse keuken, maar dan met een veganistisch kantje. Ik maakte ooit een kookboek met die kookkunst (Half Gaar, met Herr Seele) en het plan rijpt om een dagelijkse blog te beginnen. Maar ook ‘zondigen’ is eens leuk! De zoete zonde, in een patisserie of even op restaurant, als de goesting groot is. Onze buurt, de belle-époquebuurt telt ook wat heerlijke restaurantjes en die steun ik graag. Een aanrader is Il Gabbiano, zowat de beste pizzeria van Oostende, in de Nieuwpoortsesteenweg en op slechts een steenworp van mijn atelier.

Heb je nog een goede raad voor de mensen?

De goede raad is vooral om de voorschriften in acht te nemen. Afstand houden. De handen wassen. En verder volg ik eigenlijk de vier regels van de Japanse honderdjarigen: (1) gezond eten! (2) bewegen, lichte sport of turnen! (3) Positief denken! (4) Socialiseren! Mensen ontmoeten! Ook in lockdown perfect haalbaar, dankzij het wonder van de sociale media.

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (mei 2020)

Foto’s: Herr Seele en Filip Meutermans

Meer artikels op www.oostende.be/UiTvanThuis

Created By
Chris Muylle
Appreciate