Loading

Brazilië zuid amerika 13

Brazilië is het sluitstuk van deze trip. Het zou het laatste deel zijn van ons avontuur in Zuid Amerika zijn, maar er is nog zoveel te zien. We besluiten nog te wachten met het verschepen van de auto naar een ander continent en meer tijd in Zuid Amerika door te brengen. De auto gaat in Uruguay de opslag in, terwijl wij een poosje terug naar Nederland gaan.

Maar eerst nog twee maanden Brazilië.

Grensovergangen blijft toch een dingetje. Er zijn heel veel horrorverhalen over te lezen, maar wat je werkelijk wel en niet mag meenemen is altijd een beetje onduidelijk. Vooral met de hond.

Voor de grens van Brazilië moet je de auto, dieren, reserveonderdelen, kaas, elecronica, groente en fruit aangeven via een website. Maar hoe streng zijn ze daar mee? En moet het ook wanneer het voor eigen gebruik is? We melden de auto en Cateau aan en de rest laten we voor wat het is.

Het gaat allemaal voorspoedig en de controle is minimaal. Binnen het uur zijn we de grens over, gelukkig halen we vermelde 4 uur niet. Het is even nog wat onduidelijk of we nu een uur tijdsverschil hebben met Bolivia maar ook dat laten we voor wat het is. We hoeven tenslotte geen trein te halen.

Op de camping in Corumbá ontmoeten we de Brazilianen Walquiria en Arthur.

Op uitnodiging van Walquiria en Arthur gaan we mee naar een "mobilhome" treffen in Ponta Porã.

Het ligt geheel buiten ons plan en route. Maar omdat het aan de grens met Paraguay ligt is het een goede gelegenheid om de auto te laten repareren.

Het blijkt dat de achteras een klap heeft gehad en daardoor krom is. Met behulp van Arthur vinden we een goede garage die niet alleen de achteras reviseert maar een aantal andere kleine mankementen oplost.

Ponta Porã is voor Brazilianen een tax-free walhalla. Dus onze tijd hier bestaat met name uit shoppen, eten, drinken en op de auto wachten tot hij klaar is.

Eindelijk kunnen we weer op weg. We maken een stop in Jardim en Bonito. In het gebied rond Bonito liggen talloze grotten, meren en watervallen. Het water heeft hier een bijzondere kleur en is kraak helder.

Helaas is het een beetje te fris om een duik te nemen.

Pantanal, Mato Grosso Sur

We rijden via de Estrada Parque de Pantanal in. Het is een onverharde weg die de helft van het jaar onderwater staat met talloze bruggetjes van soms slechte kwaliteit.

Hier moet veel "wildlife" zitten dus met camera en verrekijker in de aanslag spieden we de omgeving af.

We zien heel veel verschillende soorten vogels, kaaimannen, capibara's maar we hopen natuurlijk op een Juaguar of Tapir.

Helaas hebben we niet zoveel geluk maar er zit zoveel leven hier en we ontdekken zoveel andere dieren dat het niet zo erg vinden.

Als we ergens gaan kamperen en zeggen dat we een hond hebben, waarschuwen ze ons omdat de Jaguars niet zo hond vriendelijk zijn. Zouden we dan toch...?

Cateau uitlaten krijgt een hele andere dimensie. Camera mee en toch met spanning want wat doe je als zo'n beest een aanval doet? Helaas of misschien gelukkig zien we er geen.

Ja, we kunnen ze wel zien met een boottocht voor veel te veel geld. Met garantie dat dan weer wel, maar we bedanken. Een volle boot met luidruchtige mensen trekt ons niet echt.

We hobbelen gewoon verder en worden veel gelukkiger om zelf wild te vinden.

Via een andere onverharde weg rijden we langs de oostkant van de Pantanal.

Ook hier zien we veel verschillende soorten vogels. Maar ook diverse soorten apen, neusberen, wilde zwijnen en reuzen miereneters.

Er is niet alleen heel veel leven maar er zijn ook enorm veel watervallen.

Walquiria is jarig en heeft ons uitgenodigd om op haar verjaardag te komen.

Uberlandia ligt ook niet echt op onze geplande route. Maar we hadden besloten om ons niet aan welke planning dan ook te houden dus we rijden voor de gezelligheid gewoon een paar honderd kilometer om.

We slapen bij Arthur en Walquiria op de oprit en blijven langer hangen dan we gedacht hadden maar het is erg gezellig en relaxed.

Op aanraden bezoeken we Serra da Canastra. Geen boek dat er over schrijft maar de Brazilianen zijn er erg enthousiast over.

En terecht. Het zijn drie tafelbergen waar diverse rivieren hun oorsprong vinden. Daardoor zijn er talloze watervallen.

We kunnen weer genoeg zien. Hoewel we al heel veel reuzemiereneters hebben gezien blijven het bijzonder dieren. Vooral als we er één ontdekken met een kleintje op de rug.

Het gebied staat ook bekend om het serieuze 4x4 rijden. Wanneer we ons een weg naar boven ploeteren komt er iemand op een crossmotor voorbij. We vragen hem of de weg nog slechter wordt en hij kijkt bedenkelijk naar de auto. Maar volgens hem moet het lukken. Hij gaat ons voor en als de weg iets beter wordt vraagt hij ons "Facieboekie". In de avond krijgen we een berichtje, of we goed zijn aangekomen! Op en top Braziliaanse vriendelijkheid!

Dat er veel koloniale dorpjes zijn moge duidelijk zijn.

Op weg naar de kust bezoeken we Diamantina.

Vanaf Arraial D' Ajuda aan de kust rijden we naar het zuiden. Het weer is erg wisselend. Het ene moment prachtig mooi weer en het andere regen, wind en koud.

We ontmoeten heel wat Brazilianen en schuiven geregeld aan voor het eten. In het begin voelen we ons een beetje opgelaten maar het is erg gezellig en je leert nog eens iets over de gebruiken, het land en het eten.

Aan de kust ligt Paraty. Ook een oud dorpje met mooie huizen. Het is wel toeristisch maar is ook wel lekker relaxed.

En er gaat niets boven aan het strand een visje eten met een Caipirinha (rietsuiker liquer, limoen en suiker)

Ten zuiden van Sao Paulo verlaten we de kust en de regen en rijden naar Foz do Iguaçu.

We hadden het niet echt in de gaten maar waren al een poosje verbaasd over de blonde kindertjes en de roodharige dames. We zijn in een gebied waar veel Europeanen zich hebben gesetteld. Zo schijnt er ook een dorpje Castro te zijn waar je molens en Friesche herenboerderijen kan vinden en het plaatsje Witmarsum klinkt zelfs op zijn Portugees nog erg Nederlands. Ook hier zijn fabrieken van Heineken en Frisia.

De plek waar we overnachten is weg van alles behalve van een aantal watervallen. Die we helemaal voor ons zelf hebben.

De mensen van de site hebben hun roots in Oekraïne en vragen of we bij hun willen eten. Zeggen wij geen nee tegen want we hadden begrepen dat de keuken hier erg goed zou zijn.

Ze stelt een gerecht voor in het Portugees (had achteraf net zo goed Oekraïens kunnen zijn) want we dachten iets heel bijzonders te krijgen dus vol verwachting schuiven we aan. Iets met kaas en vlees?

Ok de taal is dus toch een dingetje want we krijgen..... een tosti. En als we hem lekker vonden mochten we er nog één.

Alleen een beetje jammer dat we een lekker stuk "Picanha" (entrecote) in de koelkast hadden liggen. Maar goed het gaat niet om het eten maar om de gezelligheid zullen we maar zeggen.

We kunnen natuurlijk niet vertrekken uit Zuid Amerika voor we de Iguazú of Iguaçu watervallen hebben bezocht.

Hoe je het schrijft hangt er vanaf aan welke kant je staat. In Brazilië of Argentinië.

En het moet gezegd worden; het is indrukwekkend.

Ongelofelijk hoeveel water er naar beneden dondert. Maar ook ongelofelijk hoeveel toeristen er buiten het seizoen zijn.

Gelukkig kunnen we, net als bij de Machu Picchu, rustige plekjes vinden om van het spektakel te genieten.

Omdat je de watervallen van uit twee landen kunt bezoeken huren we een taxi die ons naar Argentinië kan brengen.

Het is nogal een gedoe om de auto en Cateau voor één dag in en uit te voeren en dan weer uit en in te voeren.

Cateau en Brinks blijven in Brazilië terwijl wij als echte toerist naar Argentinië gaan. Onze chauffeur gaat zelfs voor ons naar de immigratie aan de grenspost.

Nu komt het einde wel heel snel in zicht. Via Vale de Europe en Vale de Tirol rijden naar Montevideo.

We kunnen langzaam wennen aan ons terug keer.

De dorpjes ademen Zwitserland, Italië en Duitsland uit. Met bijbehorende Bockworst, bier, chocola en kaasfondue. Maar ook het weer is herfstachtig en we krijgen al echt het "donkere dagen voor kerst" gevoel.

Zonder problemen steken we de grens met Uruguay over zonder de waarschijnlijk alle benodigde papieren of stempels voor Cateau.

We besteden een paar dagen aan het schoonmaken en opruimen van de auto om de laatste 3 dagen in Buenos Aires nog even te genieten en ons en Cateau klaar te maken voor de terug vlucht naar Nederland.

50.000 km gereden, heel veel mensen ontmoet en prachtige plekken bezocht.

Dit smaakt naar meer en voor ons is dit deel één van vele die gaan komen. Soms tegenslag maar uiteindelijk komt alles weer goed. Dit was zeker geen "once in a lifetime"

Our biggest adventure is to live the life of our dreams.