‘Werk hard, droom groots en hoop op het beste’ Belgische animatiefilm ‘Camouflage’ naar Cannes

Eind mei zal de eer van ons land viermaal verdedigd worden op het filmfestival in Cannes. Een van de vier geselecteerde Belgische films is Camouflage. Deze zes minuten durende animatiefilm werd volledig bedacht, vormgegeven en geanimeerd door Imge Özbilge. De negenentwintigjarige masterstudente aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK) in Gent vertelt hoe ze haar inspiratie voor de film vond in haar Turkse roots, de wereldwijde politieke situatie en haar achtertuin.

Imge, Camouflage werd geselecteerd uit 2600 inzendingen. Hoe voelde je je toen je hoorde dat je naar Cannes mocht?

Ik was echt in shock. Ik kon het niet geloven. Nog altijd niet, om eerlijk te zijn. Het is nog niet helemaal doorgedrongen, maar ik ben echt superblij. Sinds de selectie bekendgemaakt is, sta ik iedere morgen op met nieuwe mails en aanbiedingen. Die komen zowel van binnen- en buitenlandse pers als van andere filmmakers die graag willen samenwerken. Het is allemaal zo nieuw. Ik heb echt zin om naar het festival te gaan, maar ik vind het wel een beetje eng. Het zal zo vreemd zijn om al die professionals te ontmoeten. Ik ga er vooral van genieten, maar ik hoop toch dat mijn selectie een paar nieuwe deuren zal openen.

Hoe heb je eigenlijk besloten om films te maken? En waarom heb je voor animatie gekozen?

Tijdens mijn bachelorstudies kreeg ik vakken van verschillende studierichtingen. Daar zaten ook animatie en videokunst tussen, en dat waren de vakken die ik het liefste volgde. Mijn afstudeerproject was toen al een mix van gewone film en animatie. Ik teken al zolang als ik me kan herinneren, maar het is echt next level om je tekeningen tot leven te zien komen. Je kan ook gemakkelijk surrealiteit creëren met animatie, voor traditionele film is dat veel moeilijker. Daarnaast ben ik een grote fan van Hiëronymus Bosch, de Nederlandse schilder. Hij was een grote inspiratie voor mij. Ik kijk ook op naar Hayao Miyazaki van Spirited Away, en Michel Gondry omdat hij film met animatie mixt.

Hoe lang duurde het proces om de film te maken?

Ik heb het verhaal al in 2013 bedacht, maar ik heb nog even gewacht op de juiste periode om het te realiseren. Toen ik aan mijn master aan het KASK begon, heb ik besloten om Camouflage van onder het stof te halen. In het eerste jaar heb ik mijn tijd vooral gestoken in de research naar de juiste visuele stijl, het creëren van de afbeeldingen en het storyboard. In het tweede kon ik de productiefase starten. Ik heb alle tekeningen en animaties zelf gemaakt, maar ik had een geweldig team dat samen met mij de muziek verzorgd heeft. Ik werk hard, droom groots, en hoop op het beste, maar dit had ik niet verwacht.

‘Mensen kunnen vaak beter met elkaar overweg als politiek uit het gesprek gelaten wordt’

Er wordt in de hele zes minuten geen enkel woord gezegd. Was dat een bewuste keuze?

Ik heb geprobeerd om mezelf uit te dagen door het verhaal zonder dialoog over te brengen. Vanaf het moment dat je woorden gebruikt, voeg je een nieuwe laag betekenis toe. Je moet heel goed nadenken over de precieze woorden die je dan gebruikt. Ik heb geprobeerd de beelden zelf sterk genoeg te maken dat ze het verhaal en de gevoelens konden overbrengen zonder woorden.

Je film gaat over een vriendschap tussen twee vrouwen met een verschillende achtergrond die bloeit in een gezamenlijke achtertuin terwijl op straat een politiemacht de plak zwaait. Hoe ben je op dat idee gekomen?

Het verhaal is eigenlijk gebaseerd op een eigen ervaring. Waar ik vroeger woonde, had ik een achtertuintje. Toen ik er net woonde, heb ik in dat achtertuintje mijn buurvrouw leren kennen. Omdat we maar in onze achtertuin zaten, droegen we meestal onze pyjama’s, of casual kleren die je alleen in huis draagt. We hadden dus eigenlijk helemaal geen idee van hoe de ander was wanneer ze niet thuis was of in de achtertuin zat. Er was helemaal geen gevoel van identiteit. Maar op een dag kwam ik haar tegen op straat, en ze droeg een zwarte boerka die haar hele lichaam bedekte. Ik kon alleen haar ogen zien en had haar bijna niet herkend. De film is direct op onze vriendschap gebaseerd. Ik heb gemerkt dat mensen vaak veel beter met elkaar overweg kunnen wanneer politiek uit het gesprek gelaten wordt. Het is eigenlijk de politiek die de polarisatie creëert. De vriendschap tussen deze vrouwen, ongeacht hun verschillen, groeit letterlijk in hun achtertuin, terwijl de huidige politieke situatie dat eigenlijk in de weg staat. De film toont een soort hoop. Als we vast kunnen houden aan ons individualisme, en vast kunnen houden aan elkaar, kunnen we als mensheid echt iets bereiken. Toch is er ook wanhoop. Want politiek gezien gaat het niet zo goed met de wereld, en dat toont de film ook.

Over politiek gesproken, je hebt Turkse roots. Wat vindt je van de uitslag van Erdogan’s referendum in Turkije?

Ook dat is nog niet helemaal doorgedrongen. Het is nog allemaal heel vers. Ik was en ben er niet goed van. We moeten kijken wat er nu allemaal gaat gebeuren, maar dit was niet het resultaat dat ik had willen zien. De rechtsgezinde politieke partijen zijn over heel Europa, en natuurlijk in de VS, steeds sterker aan het worden. We moeten er meer dan ooit aandacht aan besteden dat we niet nóg meer polarisatie creëren. Er wonen zo veel verschillende gemeenschappen in België. Mensen moeten meer open zijn en elkaar leren kennen. Nu leven we vooral langs elkaar door. We moeten onze vooroordelen van ons afschudden en meer samenkomen. Dan kunnen we zien dat we eigenlijk helemaal niet zo verschillend zijn. Mensen zijn mensen, over de hele wereld. We moeten van onze verschillen leren, ze kunnen ons alleen maar rijker maken. En dat is ook de boodschap die ik wilde overbrengen met mijn film.

‘Mensen zijn mensen, over de hele wereld. We moeten van onze verschillen leren.’

Denk je dat dat ook echt mogelijk is?

Ja. Ook al is het in onze achtertuin in onze pyjama. Mensen willen van elkaar leren. Er worden al goede festivals georganiseerd die over de verschillende cultuurgrenzen heen reiken. Maar er kan altijd meer gedaan worden, er móét altijd meer gedaan worden. We mogen de hoop niet opgeven. We moeten in een happy end blijven geloven.

Maïthé Chini

Report Abuse

If you feel that this video content violates the Adobe Terms of Use, you may report this content by filling out this quick form.

To report a Copyright Violation, please follow Section 17 in the Terms of Use.