Beste landgenoot, zet eens een roze bril op En die sociale media een beetje af

Belgen zijn zuurpruimen en dat is onterecht. De Verenigde Naties maakte enkele weken geleden hun World Happiness Report bekend, een lijst waarin 155 landen staan gerangschikt op hoe gelukkig de inwoners zijn. En wat blijkt? België staat mooi op de 17de plaats. Het valt dus misschien niet op te maken uit facebookreacties of die klagende mensen aan de bushalte maar wij Belgen zijn wel degelijk gelukkig. Het kan natuurlijk altijd beter. In Scandinavië moet er iets zeer apart in het water zitten want met Noorwegen op plaats 1 en Finland, Denemarken en Zweden allen in de top tien zijn deze landen opvallend gelukkig. Toch moeten we als Belg niet klagen op de 17de plaats. Waarom doen we dat dan toch zoveel?

Oké, we zullen niet veralgemenen. Natuurlijk zijn er mensen die blij zijn met wat ze hebben en dat ook laten merken. Maar bekijk de eerste de beste reacties onder een krantenartikel of Facebook (liefst een over allochtonen of geldzaken of beide gecombineerd) en het lijkt alsof België een onderontwikkeld land is met incompetente mensen aan de macht (waar we uiteraard niet op gestemd hebben) die iedereen zomaar binnenlaten (een gevaar voor onze normen en tradities) en het geld uit ons zuigen (terwijl ze alles maar geven aan die dat ze binnenlaten). Kortom, de mensen zijn niet echt gelukkig met de stand van zaken. Of toch wel?

We kunnen niet om die 17de plaats heen maar hoe komen we daar terecht? We zullen eerst eens kijken naar de definitie van geluk. Iemand die gelukkig is, is iemand die tevreden is met zijn huidige levensomstandigheden. ‘Gelukkig zijn is een toestand van volkomen tevredenheid waarin onze diepste behoeften zijn verwezenlijkt en het daarmee gepaard gaande gevoel,’ verklaart psycholoog Alexander Mellemans. ‘In het algemeen beseffen mensen dat ze gelukkig zijn wanneer ze kunnen bereiken waarvan ze dromen. Vaak is dat een huisje, tuintje, kindje(s) en dit samen met financiële stabiliteit. Gelukkig zijn hangt ook heel erg vast aan een goede gezondheid voor de mensen zelf en de anderen in diens omgeving,’ voegt hij eraan toe. Dit alles is dus heel subjectief om te meten. Om het World Happiness Report te maken worden verschillende zaken onderzocht. De belangrijkste factoren zijn de gemiddelde jaren dat de inwoners in gezondheid leven, de vrijheid om levenskeuzes te maken, maatschappelijke dienstverlening, vrijgevigheid, corruptie en het bbp (bruto binnenlands product). Al deze factoren worden onderzocht en ieder land krijgt dan een cijfer. Hoe hoger het cijfer, hoe gelukkiger de inwoners van dat land. Noorwegen, nummer 1 op de ranking haalt een mooie 7537. Onderaan bengelt de Centraal-Afrikaanse Republiek die een score haalt van 2693. Daarmee is dit land het meest ongelukkige ter wereld.

Wantrouwig

België heeft met 6891 ongeveer zevenhonderd punten minder dan de Noren. Als we naar de factoren kijken kunnen we toch wel op een objectieve manier oordelen dat we onze 17de plaats snappen. We leven lang, hebben veel vrijheid om keuzes te maken en een goede sociale zekerheid. Waarom klagen we dan toch nog zo veel, vooral online? Volgens meneer Mellemans is de sociale media nu eenmaal een gemakkelijke plek voor mensen om hun ongenoegen te uiten. En dat ongenoegen is groot in België. Uit onderzoek van de Franstalige krant Le Soir blijkt dat de Belg heel wantrouwig is. We vertrouwen niets of niemand en al zeker de politici niet. Waar in 1997 nog 47% van de bevolking de Europese leiders vertrouwden, is dat nu gezakt naar een magere 9%.

Veel van de klachten op artikels gaan over het beleid en de financiën in ons land. Niet alleen omdat mensen er niet blij mee zijn maar ook omdat er nu eenmaal veel berichten over deze onderwerpen verschijnen. Mensen worden (terecht) voortdurend geconfronteerd door de media met alles wat er gaande is en misloopt in de politieke wereld. Dit is geen nieuw fenomeen maar we de manier waarop de bevolking zijn stem laat horen is veranderd door sociale media. ‘Nu gooien mensen op sociale media alle commentaar die ze willen,’ legt Alexander Mellemans uit, ‘maar daar blijft het dan ook bij, commentaar. Dat is jammer. Vroeger kwamen mensen op straat en gaven ze echt feedback die gehoord kon worden over hoe ze de zaken zouden willen zien.’ Mensen op sociale media denken ook niet na over wie hun commentaar kan lezen. Daarom blijven ze ook redelijk anoniem maar dat geeft ook het gevoel niet gehoord te worden. Daaruit groeit nog meer ontevredenheid. Als groep op straat komen om te protesteren geeft een veel groter gevoel van erkenning.

We zijn dus niet te spreken over de Belgische politiek. Goed dat ons geluk niet alleen van de mensen in de wetstraat afhangt. Politicoloog Sammy Mahdi zei in een column enkele weken geleden nog dat we de wereld veel rooskleuriger in mogen zien. België loopt vol met jong talent en qua geldzaken zit het in ons landje toch ook maar dik oké. ‘We zijn het enige land dat zowel wat het evenwicht tussen werk en vrije tijd als wat inkomensindicatoren betreft, in de top-5 van de OESO mag pronken. In de hele wereld is er trouwens bijna geen grotere herverdeler van de rijkdom dan ons land,’ schreef hij. ‘Eat that Scandinavië.’

Al bij al hebben we het zo slecht nog niet. Ook hier moet er niet veralgemeend worden. Er zitten overal mensen die wel iets aan de hand hebben. Maar om daarom altijd negatief te zijn over zaken is een beetje overdreven. Een lach opzetten en de zaken waarderen zo af en toe is geen slechte zaak. Positieve mensen leven immers langer, als we dat nu met zijn allen proberen te zijn stijgen we volgend jaar met ons kleine landje nog een plaats de lijst 😊.

Report Abuse

If you feel that this video content violates the Adobe Terms of Use, you may report this content by filling out this quick form.

To report a Copyright Violation, please follow Section 17 in the Terms of Use.