Loading

Rik Samaey Basketballegende blikt terug op zijn periode als speler bij BC Oostende

Basketbalclub Oostende viert op 25 mei zijn 50ste verjaardag. De afgelopen negen jaar bleek Filou Oostende onklopbaar in de finales van het Belgische basketbal. In de vorige eeuw beleefde de kustploeg ook zo’n succesperiode. Oostende was niet bepaald een topclub in de jaren 70, maar Rik Samaey, een talentvolle jeugdspeler, bracht daar verandering in. UiT van Thuis blikt samen met de legendarische speler terug op zijn periode bij het toenmalige Sunair Oostende.

door Thibaut Verhaeghe

Rik was negen jaar oud toen BC Oostende het levenslicht zag. Acht jaar later speelde hij al bij de ‘grote jongens’. Het West-Vlaamse toptalent scheerde hoge toppen als basketter in Oostende. Zo loodste hij de kustploeg onder andere naar vijf opeenvolgende landstitels en werd Samaey vijf keer speler van het jaar in het truitje van BCO.

Hoe ervaar jij deze coronacrisis? Lukt het om de tijd wat te doden?

Alles gaat prima. Ik heb me eerlijk gezegd nog geen seconde verveeld tijdens deze lockdown-periode. Ik ga vooral vaak fietsen. Wielrennen is voor mij -naast basketbal- een grote passie. Daarnaast hou ik me bezig met klusjes thuis, want er zijn altijd wel dingen te doen. Tegen eind deze week zou ik graag The Last Dance -die heerlijke documentaire over Michael Jordan- uitkijken. Wat dat betreft heb ik eigenlijk nog nooit zo’n rustige en gemakkelijke periode gehad. Nu weten we ook eens hoe het leven eruit ziet zonder veel sociale contacten.

Hoe hard mis je basketbal dezer dagen?

Ik mis sport in het algemeen, maar vooral de koers. Geen Ronde van Vlaanderen en geen Parijs-Roubaix dit jaar… dat nijpt. Daarnaast mis ik het om Belgische wedstrijden te becommentariëren (Rik Samaey is deeltijds sportcommentator bij Play Sports en Sporza, nvdr.). Het is jammer dat de competitie stilligt natuurlijk. Anderzijds heb ik dit jaar het geluk gehad om nog een paar NBA-wedstrijden live te kunnen meepikken. In januari zijn we met een groep vrienden naar Denver (Verenigde Staten) afgereisd. Dat was fantastisch. We waren van plan om in maart naar Amerika te gaan, maar dan werd het toch januari. En maar een geluk ook, anders waren we er niet geraakt. Die ervaring is op sportief vlak toch wel onze grootste troost wat dit seizoen betreft.

Ik heb heel wat appreciatie gekregen in Oostende, waarvoor ik de stad en de fans nog steeds dankbaar ben.

BC Oostende vierde op 25 mei zijn 50-jarig bestaan. Kijk je nog vaak terug op je periode als speler bij Oostende?

Ik denk af en toe nog wel eens terug aan die mooie periode bij BC Oostende, ja. Ik begon aan mijn carrière bij Oostende op mijn zeventiende, in 1977. BC Oostende stelde in die periode nog niet zo veel voor, eerlijk gezegd. De ploeg speelde wel in eerste klasse, maar daarmee is alles ook gezegd. Toen ik begon bij Oostende was de zaal voor een derde gevuld. Het ging toen niet goed met de ploeg. Met de komst van de Amerikaanse succescoach Ron Adams ging de bal aan het rollen. Hij zorgde voor een goede organisatie en in dat eerste seizoen met Adams speelden we niet meer in de rechter-, maar in de linkerkolom van het klassement. Sindsdien is de ploeg steeds beter beginnen te draaien.

Hoe graag heb je in Oostende gespeeld? En voelde je als speler een connectie met de stad?

Ik kom uit Zandvoorde. Als je dan in Oostende mag spelen bij de grote jongens is dat fantastisch natuurlijk. Ik speelde bij wijze van spreken in mijnen hof. In ons team speelden in die tijd ook een paar jongens uit Blankenberge. De ploeg was rond de jaren 80 op die manier streekgetint, en dat was toch wel uniek. Wat betreft de verbondenheid met de stad, die was er zeker. We hadden bijna allemaal een connectie met de stad. Ik liep als tiener school aan het atheneum in Oostende. Tijdens mijn beginjaren als speler werkte ik ook bij Sunair, de toenmalige sponsor van de club.

Tijdens je periode bij Oostende werd je vijf maal speler van het jaar. Langzaam maar zeker werd je een echt fenomeen in de stad. Hoe heb je dat ervaren?

Ik heb heel wat appreciatie gekregen in Oostende, waarvoor ik de stad en de fans nog steeds dankbaar ben. Begin jaren 80 speelde ik ook wel een belangrijke rol binnen het team. We zijn samen groot geworden. In 1981 was ik natuurlijk niet dezelfde speler als toen ik begon in 1977. In mijn eerste jaren bij Oostende heb ik veel vooruitgang gemaakt. Daarnaast mogen we het geleverde werk van Guido Blomme (gewezen manager van BCO) niet onderschatten. Hij haalde toen twee toppers uit Amerika naar Oostende, Mark Brown en Jon Heath. Het bestuur bouwde het team op rond ons drieën. Daardoor hadden we een prachtig geheel.

Wat maakte BC Oostende in die periode zo uniek? Was dat die verbondenheid en samenhang tussen de spelers, waarmee je samen kampioenschappen won?

Absoluut. Het geraamte van ons team was sterk. De fundamentals waren aanwezig. Het skelet van het team, zijnde Brown, Heath en mezelf bleven jaren na elkaar overeind. Elk jaar zocht het bestuur spelers die ons goed konden aanvullen. Dat bleek dé succesformule. Vergelijk het met een huis dat je bouwt. Je kan wel eens een andere keuken plaatsen of een nieuwe zetel kopen, zolang het skelet van het huis ongewijzigd blijft, zal het huis overeind blijven. De spelers waarmee ik in Oostende heb samengespeeld, waren gedreven. Als je wou spelen bij een ploeg die eerste staat in het klassement, kan je geen twee matchen na elkaar slecht spelen. Want dan kreeg je als speler de volle laag. Dat moest je mentaal aankunnen, of je ging eraan onderuit.

Gedurende mijn actieve carrière heb ik altijd het gevoel gehad dat Oostende ieder jaar voluit voor de titel wou gaan.

Wat is je mooiste herinnering aan je periode bij BC Oostende? En wat was er zo speciaal om in Oostende te spelen?

In de lente van 1981 speelden we de beslissende finalewedstrijd tegen Racing Mechelen. Game 5, de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Anderhalf uur voor de wedstrijd gingen de deuren van de zaal open voor de fans. Wij, de spelers, waren al een tijdje binnen aan het opwarmen. Nadat de deuren opengingen, stormden de fans binnen. Vijf minuten later zat het stadion bomvol. Dat had ik nog nooit meegemaakt, het was precies een zondvloed. De mensen renden letterlijk naar hun zitje, dat was fantastisch. Mede dankzij de adrenaline die door ons lijf werd gepompt door al die supporters bezig te zien, hebben we die beslissende wedstrijd gewonnen. Dat was ook de eerste keer dat ik kampioen werd met BCO. Voor mij is dat nog steeds een van de mooiste momenten uit mijn carrière.

Zonder BCO zou de geschiedenis van het Belgische basketbal er compleet anders hebben uitgezien. Hoe belangrijk is Basketbalclub Oostende geweest voor het Belgische basketbal, volgens jou?

Gedurende mijn actieve carrière heb ik altijd het gevoel gehad dat Oostende ieder jaar voluit voor de titel wou gaan. Sinds eind jaren 70, begin jaren 80 kon Oostende bijna alleen maar fantastische resultaten voorleggen. BCO mag echt wel zeggen dat het de trekker is geweest -en nog steeds is- van het Belgische basketbal. Oostende heeft zeker en vast periodes gekend waarin het moest opboksen tegen ferme concurrentie, maar gedurende de afgelopen veertig jaar moest men steeds rekening houden met de kustploeg. Het is een ploeg die zo goed als ieder jaar meedingt naar de titel.

Het huidige Filou Oostende heeft het afgelopen decennium bewezen dat er vandaag geen betere ploeg is dan BCO. Wat vind je van de successen die coach Gjergja en co de afgelopen negen jaar hebben behaald?

Hoe Filou Oostende de afgelopen negen jaar de ene titel na de andere binnen haalde, is heel speciaal. Het succes van Oostende is volgens mij voor een groot deel te danken aan de aparte aanpak van coach Dario Gjergia. Hij haalt het beste uit iedere speler. En als je de harde stijl van Gjergja niet aankan, maak je geen deel meer uit van zijn plannen. Hij heeft er telkens een heel goed rendement uit gehaald. Ook al verloor Filou Oostende de afgelopen jaren heel wat talent, dan nog haalt de Kroatische coach er nog steeds het maximum uit.

Hoe Filou Oostende de afgelopen negen jaar de ene titel na de andere binnen haalde, is heel speciaal.

Vind je nog vaak de weg naar de Versluys Dôme?

Toch wel. Ik ga heel graag kijken naar de Europese matchen van Oostende. Naar een Belgische wedstrijd ga ik niet meer kijken. Maar als ik de kans heb om een Europese wedstrijd mee te pikken, zak ik met veel plezier af naar de Versluys Dôme! Die laatste wedstrijd tegen Tenerife in maart (net voor de lockdown) was fenomenaal trouwens.

De liefde voor het basketbal zal nooit verdwijnen uit het DNA van Rik Samaey.

Nooit! (lacht) Ik geniet nog steeds van een basketbalwedstrijd. Het voordeel aan deze sport is dat het beste team de wedstrijd meestal wint. In het voetbal bijvoorbeeld is dat niet altijd zo. Dat maakt basketbal ook zo’n mooie sport. Ik ben nooit thuisgekomen met de woorden: ‘We hebben met tien punten verloren, maar we hadden kunnen winnen.’ In het basketbal wint de beste ploeg, en dat maakt onze sport zo (h)eerlijk.

UiT in Oostende is een publicatie van Stad Oostende (mei 2020)

Meer artikels op www.oostende.be/UiTvanThuis